Yarım kalmış bir aşkın hikayesi
"Kesip zavallıcığın güzelim tatlı sesini
Ölüm çamurlarına batırmışlar Ophelia'yı"
Oyunda belki de en çok güvendiği erkek olan Hamlet ise önce onu sevdiğini söyler. Daha sonra ise inkar eder. Hamlet'in içinde bulunduğu durum ve annesine olan öfkesi Ophelia'ya da yönelir. Hamlet Ophelia'ya "manastıra" gitmesini söylerken aslında geneleve gitmesini ima eder.
'İnanma istersen yıldızların yandığına,
Güneşin döndüğüne inanma,
Doğrunun ta kendisini yalan bil,
Ama seni seviyorum Ophelia'ya inan...'' -Hamlet
''İnanmamalıydınız bana. Çünkü doğruluğu ne kadar aşılarsan aşıla, çürük kökümüze bizim, eski meyvenin tadı gitmiyor kolay kolay! Sevmiyordum sizii.'' -Hamlet
- Hamlet oyununun 4. perde 7. sahnesinde Ophelia'nın erkek kardeşi
LAERTES
Boğuldu mu nerede?
(diye sorar kraliçeye)
KRALİÇE
Bir söğüt var şurada, ırmağın üstüne sarkmış,
Gümüş yaprakları suda yansıyan
Ophelia oraya geldi garip çelenklerle,
Düğün çiçekleri, sarı yabanotları, papatyalar,
Bir de o uzun mor çiçeklerden, şu çobanların
Söylemesi ayıp bir ad verdikleri,
Genç kızların ölü parmağı dediği çiçekler
Orada, çelenklerini asmak için belki
Tırmanırken söğüdün sarkan dallarına
Kıskanç bir dal kırılıvermiş
Ve Ophelia düşmüş bütün çiçekleriyle
Gözyaşları içinde ırmağın...
Hamlet'in annesi Kraliçe Gertrude, burada Shakespeare'in en güzel, dokunaklı, şiirsel konuşmalarından birinde Ophelia'nın ölümünü bildirir. Acımasız insanların dünyasında nasıl kurtulduğunu göstermek için doğayı, suyu ve çiçek imgelerini kullanır... Ophelia'nın üzerine eğilmiş ağlayan söğüt ağacı, oyunun yazıldığı Tudor İngiltere'sinde karşılıksız aşkla ilişkilendiriliyordu.
··
1 +1'leme
·117 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.