Ey bâd-ı saba, aşkın bağışını cana getir,
Leyli'nin ağrısıyla yıkanan fer fecir gecede.
Mest-i aşk oldum, Şems’in genişliğince,
Aşkın umman derinliğinde.
Can kuşum kafesten uçmak,
Aşkla Fena-fillah olmak ister.
Her dem 'Ene’l-Hak' diyen, Mansur gibi,
Gönül yanmak ister aşk ateşinen.
Canan’a varan yolda, nefsim yaya kaldı,
Her solukta kanadım bir hal aldı.
‘Lâ mevcûde illâ Hû’ deyip geçtim,
Sıyrıldım feleğin benliğinden.
Yunus’un dilinden dökülen her bir kelama,
Doyamadım kana kana meyi aşk şerbetine.
‘Cânım cânana kurban, cânan şah damarıma yakın,’
Aşkın sırrına erdim, gönül oldu cin-an.
‘Ne olursan ol!.. Gel!’ dedi aşkın demine,
Yanıp pervane oldum aşkın düğününde.
Nur-u cânana bıraktım can-ı külümü.
Kanat açtım, şükür benlikten geçtim, ey âlem!
·
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.