“Gözyaşı dökme vakti geçti artık,
Şaşkınlık da gitti, öfke de…”
Alexander Puşkin’in ölümsüz eseri Yevgeni Onegin, hem bir karakterin hem de bir dönemin ruhunu taşıyor. Melankolik bir soylu, ona saf bir aşkla bağlanan genç bir kadın ve hayatın dönemeçlerinde kaçırılan fırsatlar… Romanın şiirsel dili, Rus edebiyatının o kendine has hüznüyle birleşiyor ve okuru içine çeken bir ritim yaratıyor.
Onegin’in kayıtsızlığı, Tatyana’nın içsel dönüşümü ve zamanın acımasız akışı… Belki de en çok, insanın kendisine bile itiraf edemediği pişmanlıklar üzerine bir hikâye.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.