“sevgi öğretmendir, ama onu kazanabilmek gerekir, çünkü sevgiyi kazanmak zordur, pahalıya satın alınır, uzun bir çabayla ve uzun sürede elde edilir, çünkü bir an için sadece tesadüf eseri değil, her zaman sevmek gereklidir. Tesadüfen herkes sevebilir…” diyor 
Fyodor Dostoyevski 
Karamazov Kardeşler kitabında.
Erich Fromm da benzer şekilde sevgi bir sanattır. Ve bu sanat bilgi ve çaba gerektirir aksine tesadüfen elde edilecek bir şey değildir diyor.
Peki Fromm'un da dediği gibi sevmek nedir, bir sanat mıdır, unsurları var mıdır, türleri, çeşitleri nelerdir, öğrenilebilir mi, sevmek kolay da sevilecek kişiyi bulmak mı zor, ya da nasıl yozlaştırılır çağdaş kapitalizmin elinde sevgi?
Kitap insanların yakındığı bu tip felsefi sorulara cevaplar veriyor ve kendini anlamak isteyen bireye bir uyarıcı, karşılıklı ilişkilerde ise
ışık tutan bir rehber, yol gösterici niteliği taşıyor.
Dört bölümden oluşan kitap; sevmenin sanat olup olmadığı üzerinde dururken; ikinci bölümde sevginin bilgi ve çabaya bağlı olduğundan, onun varoluşsal bir eylem olduğundan dört temel unsur olan ilgi, sorumluluk, saygı ve bilgiyle mümkün olduğunu açıklarken
•anne sevgisi,
•baba sevgisi,
•kardeşlik sevgisi
•cinsel sevgi,
•kendini sevmek ve
•Tanrı sevgisi gibi sevginin nesnelerini ele alarak sevgi kuramı üzerinde duruyor. Yaptığı samimi ve yargılamadan uzak açıklamalarıyla insan kendini apaçık görme fırsatını yakalıyor. Belli bir olgunluk düzeyine erişmeden kişinin bir başkasını sevemeyeceğini öne sürüyor. Ve her şeyden önemlisi insanın sevilmekten çok sevebilmeyi öğrenmesi gerektiğine dikkat çekiyor.
“İnsanlar sevgiye açlar; mutlu ya da mutsuz biten sayısız aşk hikâyesi izlerler, yüzlerce saçma aşk şarkısı dinlerler. Buna rağmen, pek azı sevgiye ilişkin bir şeyler öğrenmenin gerekli olduğunu düşünür.”
Sevmenin kolay ama sevebilecek birini bulmanın zor olduğu düşüncesinin yanlışlığına,
sevmenin nesnellikten uzak, aksine onun çaba isteyen bir yetenek olduğuna,
aşk gibi sonsuz umut ve beklentilerle başlayan ve hiç bitmeyecek sanılan o duygunun düş kırıklığı, bıkkınlıkla nasıl yavaş yavaş biteceğine ve bunun temelinde yatan şeyin aslında kişinin yalnızlığından kaynaklandığına,
aslında mal, mülk, para, güç, başarı, itibar elde etmeyi öğrenmek için harcanılan emeğin yeteri kadar sevgiyi öğrenmek için de kullanılmadığına vurgu yapıyor.
“Başarı, itibar, para, güç, hemen hemen tüm enerjimizi bunları nasıl elde edeceğimizi öğrenmeye harcarız. Sevmeyi öğrenmeye ise verecek hiçbir şeyimiz kalmaz.”
Sevginin temeli insanın varoluşundadır. Yaşamını, mutluluğunu, gelişimini ve hatta özgürlüğünü tam olarak ortaya koyabilmesi bu sevebilme yetisine bağlıdır insanın. Bencil kişiler bu sebeple başkalarını sevmezler ve kendilerini sevme yetisinden de yoksun oldukları için bu açığı kapatmak isterler.
Nevrozlu sevginin tezahürü olan mazoşist ve sadist kişilerde de olgunlaşmamış sevgi içindedirler. Oysa ki sevgi; sevgi doğuran, insanı diğerleriyle birleştiren, zorlama olmadan özgür olduğunda yaşanabilen bir eylemdir der Eric Fromm.
Çağdaş insanın kendini metaya dönüştürdüğü ve karakterlerimizin değiştokuş, almak, tüketmek üzerine kurulu olduğunu, kişilerin ilişkilerde varlıklarının özünden bağlanmak yerine adeta kârlı bir alışveriş gibi hareket ettiklerini anlattığı üçüncü bölümde ise; yozlaşmanın yansıması olan yalancı sevgileri ele alır. Bunlar putlaştırıcı sevgi, duygusal sevgi, soyutlaştırılmış sevgidir.
“Sevgi, narsisizmin hemen hemen olmadığı alçakgönüllülüğün, nesnelliğin ve düşüncenin gelişmekte olduğu yerde vardır. Kişi tüm yaşamını bu amaca adamalıdır.”
İlk üç bölümde sevgiyi teorik olarak ele aldıktan sonra bu eylemi pratiğe dökmek için yeterli sabır, disiplin ve yoğunlaşmaya ihtiyaç olduğundan bahsediyor yazar son bölümde. Sevginin aynı zamanda yalnız kalabilme becerisine sahip narsisizmden uzak kişilikte, cesaret ve inanç gerektirdiğini önemle açıklıyor.
“Sevmek, kendini karşılıksız olarak adamak, sevgimizin sevilen kişide de sevgi oluşturacağı ümidini taşımak demektir. Sevgi bir inanç eylemidir, inancı az olanın sevgisi de azdır.”
Sonsöz ise yazar hakkında bilgilendirmeler, çeşitli görüşler ve yazarla yapılan röportajlardan, onun etkilendiği kişi ve kuramlardan oluşmaktadır.
Dünyayı daha katlanılır kılan, hatta onu çekip çeviren ‘sevgi’nin nasıl öğrenilmesi gereken bir eylem olduğunu samimi anlatımıyla yüzümüze çarpıp sorgulamamızı, üzerine düşünüp bilinçlenmemizi sağlayan bu harika kitabı çok sevdim. Herkesin mutlaka okuması gerektiği kanaatindeyim.
Koşulsuz sevip, sevilebildiğiniz sevgiyle ve kitaplarla kalın…
Fyodor Dostoyevski Karamazov Kardeşler kitabında.
Erich Fromm da benzer şekilde sevgi bir sanattır. Ve bu sanat bilgi ve çaba gerektirir aksine tesadüfen elde edilecek bir şey değildir diyor.
Peki Fromm'un da dediği gibi sevmek nedir, bir sanat mıdır, unsurları var mıdır, türleri, çeşitleri nelerdir, öğrenilebilir mi, sevmek kolay da sevilecek kişiyi bulmak mı zor, ya da nasıl yozlaştırılır çağdaş kapitalizmin elinde sevgi?
Kitap insanların yakındığı bu tip felsefi sorulara cevaplar veriyor ve kendini anlamak isteyen bireye bir uyarıcı, karşılıklı ilişkilerde ise
ışık tutan bir rehber, yol gösterici niteliği taşıyor.
Dört bölümden oluşan kitap; sevmenin sanat olup olmadığı üzerinde dururken; ikinci bölümde sevginin bilgi ve çabaya bağlı olduğundan, onun varoluşsal bir eylem olduğundan dört temel unsur olan ilgi, sorumluluk, saygı ve bilgiyle mümkün olduğunu açıklarken
•anne sevgisi,
•baba sevgisi,
•kardeşlik sevgisi
•cinsel sevgi,
•kendini sevmek ve
•Tanrı sevgisi gibi sevginin nesnelerini ele alarak sevgi kuramı üzerinde duruyor. Yaptığı samimi ve yargılamadan uzak açıklamalarıyla insan kendini apaçık görme fırsatını yakalıyor. Belli bir olgunluk düzeyine erişmeden kişinin bir başkasını sevemeyeceğini öne sürüyor. Ve her şeyden önemlisi insanın sevilmekten çok sevebilmeyi öğrenmesi gerektiğine dikkat çekiyor.
“İnsanlar sevgiye açlar; mutlu ya da mutsuz biten sayısız aşk hikâyesi izlerler, yüzlerce saçma aşk şarkısı dinlerler. Buna rağmen, pek azı sevgiye ilişkin bir şeyler öğrenmenin gerekli olduğunu düşünür.”
Sevmenin kolay ama sevebilecek birini bulmanın zor olduğu düşüncesinin yanlışlığına,
sevmenin nesnellikten uzak, aksine onun çaba isteyen bir yetenek olduğuna,
aşk gibi sonsuz umut ve beklentilerle başlayan ve hiç bitmeyecek sanılan o duygunun düş kırıklığı, bıkkınlıkla nasıl yavaş yavaş biteceğine ve bunun temelinde yatan şeyin aslında kişinin yalnızlığından kaynaklandığına,
aslında mal, mülk, para, güç, başarı, itibar elde etmeyi öğrenmek için harcanılan emeğin yeteri kadar sevgiyi öğrenmek için de kullanılmadığına vurgu yapıyor.
“Başarı, itibar, para, güç, hemen hemen tüm enerjimizi bunları nasıl elde edeceğimizi öğrenmeye harcarız. Sevmeyi öğrenmeye ise verecek hiçbir şeyimiz kalmaz.”
Sevginin temeli insanın varoluşundadır. Yaşamını, mutluluğunu, gelişimini ve hatta özgürlüğünü tam olarak ortaya koyabilmesi bu sevebilme yetisine bağlıdır insanın. Bencil kişiler bu sebeple başkalarını sevmezler ve kendilerini sevme yetisinden de yoksun oldukları için bu açığı kapatmak isterler.
Nevrozlu sevginin tezahürü olan mazoşist ve sadist kişilerde de olgunlaşmamış sevgi içindedirler. Oysa ki sevgi; sevgi doğuran, insanı diğerleriyle birleştiren, zorlama olmadan özgür olduğunda yaşanabilen bir eylemdir der Eric Fromm.
Çağdaş insanın kendini metaya dönüştürdüğü ve karakterlerimizin değiştokuş, almak, tüketmek üzerine kurulu olduğunu, kişilerin ilişkilerde varlıklarının özünden bağlanmak yerine adeta kârlı bir alışveriş gibi hareket ettiklerini anlattığı üçüncü bölümde ise; yozlaşmanın yansıması olan yalancı sevgileri ele alır. Bunlar putlaştırıcı sevgi, duygusal sevgi, soyutlaştırılmış sevgidir.
“Sevgi, narsisizmin hemen hemen olmadığı alçakgönüllülüğün, nesnelliğin ve düşüncenin gelişmekte olduğu yerde vardır. Kişi tüm yaşamını bu amaca adamalıdır.”
İlk üç bölümde sevgiyi teorik olarak ele aldıktan sonra bu eylemi pratiğe dökmek için yeterli sabır, disiplin ve yoğunlaşmaya ihtiyaç olduğundan bahsediyor yazar son bölümde. Sevginin aynı zamanda yalnız kalabilme becerisine sahip narsisizmden uzak kişilikte, cesaret ve inanç gerektirdiğini önemle açıklıyor.
“Sevmek, kendini karşılıksız olarak adamak, sevgimizin sevilen kişide de sevgi oluşturacağı ümidini taşımak demektir. Sevgi bir inanç eylemidir, inancı az olanın sevgisi de azdır.”
Sonsöz ise yazar hakkında bilgilendirmeler, çeşitli görüşler ve yazarla yapılan röportajlardan, onun etkilendiği kişi ve kuramlardan oluşmaktadır.
Dünyayı daha katlanılır kılan, hatta onu çekip çeviren ‘sevgi’nin nasıl öğrenilmesi gereken bir eylem olduğunu samimi anlatımıyla yüzümüze çarpıp sorgulamamızı, üzerine düşünüp bilinçlenmemizi sağlayan bu harika kitabı çok sevdim. Herkesin mutlaka okuması gerektiği kanaatindeyim.
Koşulsuz sevip, sevilebildiğiniz sevgiyle ve kitaplarla kalın…
··
1 +1'leme
·1.483 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ceren
Gönderi Sahibi
Arka fonda:
Sevgi güzellik ister gülüm
Güzellik emek ister
Güzellik tende değil gülüm
Yürekte ateş ister
youtu.be/KFZnCrX0_tM?si=...