Tarık Tufan’ın kalemi zaten bambaşkadır; öyle kuru kuru hikâye anlatmaz, seni alır, karakterin yanına oturtur, onunla aynı geceye, aynı yalnızlığa, aynı iç sıkıntısına ortak eder. Bu kitap da tam öyle bir kitap. İçinde bir kaybolmuşluk, bir arayış, bir iç hesaplaşma var.
En beğendiğim kitabı bu kitap oldu.
Yağmurlu bir İstanbul gecesinde yürüdüğünü, o ıslak asfaltın kokusunu, gözlerinin önünde dalgalanan denizi, içini titreten bir yalnızlığı hissediyorsun. Bazen hüzünlü bir şarkı gibi, bazen derin bir sessizlik gibi ilerliyor kitap. Ama ne olursa olsun seni içine çekiyor, düşündürüyor, belki de hiç aklına gelmeyen sorular sorduruyor.
Eğer melankolik ama bir o kadar da şiir gibi akan bir hikâyeye dalmak istiyorsanız tavsiye ederim. Hani bazı kitaplar insanın içine dokunur, bazı satırlarda kendini bulursun ya, işte bu kitap tam da o türden.
·
132 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.