Bu hikayede diğerlerinden farklı olarak kitabın sonunu başında okuyoruz.
İlk başta “kitabın sonunu öğrenirsek kitaptan zevk alamayız” gibi bir düşünceye kapılabilirsiniz ancak Ahmet Mithat Efendi olay örgüsünü öyle güzel bir şekilde sıralamış ki olaylar ilgi çekici bir şekilde ilerliyor ve merak uyandırıyor. Ve bu merak unsuru kitap boyunca devam ediyor.
Ahmet Mithat Efendi’den okuduğum ilk kitaptı ve yazım dilinin bir nebze ağır olacağını düşünüyordum. Aksine sade ve yalındı bu yüzden okuması kolay ve keyifliydi. Bir de yazarın araya girerek kısa kısa, ironik bir şekilde konuşması da bence kitaba ayrı bir zevk katıyor.
Biraz da konusundan bahsedeyim.
Hikaye Behice hanım, Sıtkı, Sinesaf ve Ensesi Yamalı Kanlı Mustafa Paşa etrafında şekilleniyor.
Baş karakterimiz Sıtkı konakta bir cariye olan Sinesafa aşık olmuştur ve Sinesafta onu sevmektedir. Bunun farkına varan Behice hanımda onları ayırmak için elinden gelen her şeyi yapar çünkü o da Sıtkı’ya aşık olmuştur ve Sıtkı’dan yaşça büyüktür.
Behice hanım Sıtkı’ya Sinesaf’ın öldüğünü söyler, bunun üzerine Sıtkı ardında bir mektup bırakarak onu orada bekleyen şeyden habersiz Sinesaf’ın mezarına gider…
Evet hikayenin sonu böyle. Peki ya başı?
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.