Yavru karayılan tam bir asır daha yaşadı ve hiçbir zaman on beş yaşındaki insanın, kaval çalmayı bırakıp, yerden bir taş alarak, açık ağzı ve büyümüş gözleri ile pırıl dikkat kendilerine doğru yekinişini unutamadı. Diğer insanların çağrısını da unutmadı. Onların ''Yılan'' kelimesini duyar duymaz acele toparlanışlarını ve ellerine taşlar ve sopalar alarak öldürmeye gelişlerini unutmadı. Ve girdikleri kovuğa sopalarını sokup karıştırışlarını hiç unutamadı.