Kayıp mı Kaybedilmiş mi? Tsuşima’nın Yolculuğu.
Psikolojik sorunlar doğuştan mı olur yoksa çevrenin etkisiyle mi oluşur? İntihar bir genetik yatkınlık mıdır yoksa yaşanılanların bir sonucu mu? İntihar etmeyi defalarca denemiş birini kurtarmak mümkün müydü notlarına bakarak? Tüm bunları sorgulatan otobiyografik bir romandır. Bazı kırılmaların dönüşü olmuyor, özellikle küçük yaşta yaşandıysa. “Yoksunluk” dediğimiz kavramı ortaya çıkaran küçük yaşta yaşanan olaylar değil midir zaten? “Son Söz” bölümündeki yazarın hayatı ile ilgili parçaları okuyunca roman daha da derinleşerek anlam kazanıyor. İçsel yalnızlığın, bireyin iç dünyasının karmaşıklığını gözler önüne seren ve fikrimce bu ve daha önceki notları okunsa bile -alınabilecek her türlü önemlem alınsaydı bile- ne olursa olsun Osamu Dazai’nin (gerçek adıyla Şuuci Tsuşima’nın) kurtarılamayacak derecede kaybedilmiş bir kişi olması nedeniyle intihar sürecini bir gün başarıya erdireceğidir.
Buhran/Bunalım türünü sevenlerin bir solukta okuyacağı bir eser olmakla birlikte intihar düşüncesi olan birinin -intihara yatkın demiyorum, düşüncesi bile olan birinin- okumaması gereken bir kitap. Bu düşünceye sahip olmayan birinde birkaç günden fazla etki bırakmayan bir kitap olsa da en ufak etkilenmenin geri dönüşü olmayacak kişiler okumamalı.
Her ne kadar şu anda çocukların okuduğu eserler bu kitaba göre cinsellik, söz, konu bakımından ağır olsa da bir eğitimci olarak 18+ yaşındaki gençlerin okumasını tavsiye ederim.
Şuuci Tsuşima’nın yolculuğunda keyifli okumalar. Tabii mümkünse…
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.