Tüm bu gruplar kendi anlayış seviyelerine göre sıralanmış tır. En mükemmel âşıklar, “Rabb’ im ilmimi artır.” (Tâ-Hâ, 114) emrine uygun bir şekilde kendi bilgilerini daima ar tırmak isteyenlerdir. Bu kimseler, ne Allah’ ın eşyadaki mevcudiyetini inkâr ne de O ’ nun eşyadaki mevcudiyetini tasdik ederler ve bu şekilde, yani tenzihle teşbih arasında ilimlerini artırırlar. Her iki gözle görmek her şeyin “Hüve/ lâ Hüve” (O/O değil) olduğunu daima fark etmektir. Bu kimseler kendilerini hiçbir zaman sabitliğin ve durağanlı ğın içine bırakamazlar. Alemin daima yenilenmesinin ve açığa çıkmasının akışına bırakırlar. Kendilerini ve bütün eşyayı olduğu şekliyle (bizâtihi) görürler.