RONÎ MÎNA EVÎNÊ-TARÎ MÎNA MİRİNÊ...Duygu ve Düşünce
1998 de yazılmış lakin okunduğunda günümüzde yaşanan birçok olayı yeniden yaşıyormuş gibi bir dajavu yaşatacak. Yıllardır ölümün hâlâ hüküm sürdüğü ve belkide daha uzun yıllar hüküm süreceği dağlar ülkesi,değişmeyen ırkçılık,din,dil,kültür ve insan ayrımı.Sahi bu kitaptan daha doğru yıllardan bu yana hiç mi insan olmayı beceremedik,hiç mi empati kurmayı denenedik,hiç mi vicdanınıza kulak vermedik, ölümü Allah'a bırakmayı hiç mi düşünmedik?
Ve birgün bitecek mi tüm bunlar annelerin dilindeki hawar çığlıkları ve feryatları dinecek mi,dilinden dininden ırkından dolayı insanlar yargılanmayıp,eşit olmayı ve insanca yaşamayı becerebilecek mi,insan ruhunun zorla terbiye edilemeyeceğini,insanlara ölümle,zorbalıkla birşeyleri öğretemeyeceğimizi ve değiştiremeyeceğimizi ne zaman anlayıp kabul edecez.Hâsılı biz
İnsanlar insan olarak yaşamayı ne zaman öğrenebilecez?
"Ve sen hep erteledin gelişlerini. Bir gün ülkede herkes eşit olacak demek kadar boş bir vaat gibiydi sözlerin.Bu ülke de kimse eşit olmayacak ve sen hiç gelmeyeceksin şehrime. "
Mehmet Uzun bu şiirinde eşitlik ve adaletin olacağı inancına dair umudunu çoktan kesmiş belliki.Oysa kitabın 158.inci sayfasında "Ölüm hiçbir zaman çare değil.Yokoluştur ölüm,yok olmak ne zaman çare oldu ki?Tek çare hayattır,en kötüsü,en çaresizi bile çaredir unutma.Çünkü UMUT vardır hayatta,her koşulda hayat UMUT taşır içinde." nasılda güzel umut aşılıyordu bizlere.Herşeye umudu olan adamın eşitliğe dair bir umudu yoktu belli ki yahut kaybettirilmişti ona bu inanç.
Kitapla ilgili spoiler vermekten kaçınarak birkaç birşey söylemek istiyorum;Mehmet Uzun'un hep okuyacam deyip okumayı sürekli ertelediğim ve Mehmet Uzun'un okuyacağım ilk kitabı olacaktı bu kitap.Kitabin sonu başta verilmesine rağmen kitabın devamı sonundan daha heyecanlı ve sürükleyici anlatim oldukça akıcı, sizi içine çeken olaylar zinciri şeklinde.sizi kah Baz'ın hayatına,kah Kevok'un hayatına getirip götürüyor.Bu gelgitkerde onların hayatlarına giren;Mader,Renas,Jîr gibi çok başka karektelerle de tanıştırıveriyor sizi.
Kitap bir çırpıda okuduğum her karaktere ayrı üzüldüğüm, kitabın genelinde neden böyle diye her ölüme isyan ettiğim kitap bittikten sonra ise oturup Jîr'e noldu,Mader; Baz'ın ölümünü görünce naptı gibi birçok soru da beynimi meşgul edip durdu.Ha bide o dâyik; Kevok'larin yanına gidip oğlumu gördünüz mü diyen evi,hayvanları tarlalari yakılan ve üç oğlunu kaybeden sürekli "Mala minê" diye feryat eden o dadê beni en çok etkileyenlerden olaylardan bir tanesiydi.Uzun incelemenin kısası kitap çok çok güzeldi ve kesinlikle okunmasi gereken ve gönül rahatlığıyla tavsiye edilebilecek bir kitap.Sonu Aşk gibi aydınlık değilde Ölüm gibi karanlık bir gerçekle bitiyor olsa da...
Spoiler vermekten kaçınarak başladım ama biraz detay verdim sanki:) kitabın etkisinden olacak herhalde mazur görün.Kitabı okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar dilerim.
·
171 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.