epeydir çeviri kitap okumuyorum deyip başladığım veronica raimo'nun yalan dolan romanı beni kendine hayran bıraktı. herhalde günümüzün en iyi öz kurmaca metinlerinden biri. durumların en en sade hallerini göze sokmadan, afili görünsün derdi olmadan sahi, sıcak anlatmış. ailesini, babasına kızgınlıklarını, dertlerini, çocukluk sancılarını, gençlik heyecanlarını olağanca çıplaklığıyla göz önüne seriyor raimo. burada getirdiği eleştiri kültürüne şapka çıkarasım geliyorum. içimden şöyle diyorum: biz bize ait olanları çok kolluyoruz, hata...edebiyatı bi' iç döküş aracı olarak görmeye hep soğuk yaklaşıyorum ama yazarımız burada bunu yaparken yapay olandan, abartıdan uzak durmayı beceriyor. küçük, bilindik anları gerçeklikten kopmadan kendine has ironisiyle anlatıyor. çok sevdim! çok! ayrıca eren cendey çevirisi çok özenli, tebrikler. şunu eklemeden geçemeyeceğim: adalet ağaoğlu'nun ölmeye yatmak romanından sonra buuuunca iç sıkıntısının bana geçtiği bi' hikayeye daha denk gelmemiştim. umarım diğer kitapları dilimize çevrilir. teşekkürler hshs
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.