Kitabımız ana karakteri Özgür’dür. Özgür biraz asi, biraz aksi, çokta mutsuz bir gençtir. Hiçbir şeyden memnun kalmayan, sorunlara çıkar yol bulamayan korkak birisidir. Hatta bu yüzden bir sorunla karşılaştığında ona akıl versinler diye kendi hayal dünyasında ‘ses taşıyan su yüzlü çocuklar’ adında karekterler oluşturmuştur.
Özgür mahallelerindeki Ayten’e aşık olur. Ancak Ayten onu reddeder. Hatta öküz gibi bakmaması gerektiğini söyler. Ardından zaman geçer ve Ayten, Özgürün kapısına kendi gelir. Ondan hoşlandığını söyler. Bu sırada Özgürün kafasında intikam çanları çalmaya başlar. Ayten ile görüşmeye başlar. Ancak aynı zamanda iş yerinde Duygu adında bir kadınla da görüşmektedir.
Özgür askere gideceği günün akşamı Duygu’yla nişanlanır. Bunu duyan Ayten intihar eder. Ancak ölmez.
Özgür Duygu’yla evlenir ama aklı Ayten’e yaptığı hatadadır. Ondan uzun zaman haber alamaz. Ancak yapılan her hatanın bir bedeli vardır. Duygu, Özgür’ün bu yaptığını öğrendiğinde onu terk eder.
Aradan 22 yıl geçer ve Ayten ile Özgür’ün yolları tekrar kesişir.
Sizce Ayten, Özgüre nasıl bir tepki vermiştir ?
Neler yaşamışlardır?
Devamı kitabımızda..
Kitapta beni rahatsız eden bir şeyden de bahsetmek istiyorum. Dindarların sorgulayıcı olmadıklarını, her şeyi kabullenip sessiz kaldıklarını öne sürmüş yazar. Ancak ben böyle düşünüyorum. Dini etrafımızda gördüğümüz birkaç kişiye indirgeyemeyiz. Eğer Müslümanlar sorgulamayan, düşünmeyen bir kesim olsaydı Uluğ Bey, Piri Reis, Ferazi, Ferganî, Birûnî, Sabit b. Kurrâ, İbn Battuta, Evliya Çelebi, Kindî, Farabi, İbn Sina, İbn Rüşd, Gazzali gibi bilim insanları çıkmazdı.
··
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.