Kafes çıktığı yılın benim için en iyi kitabıydı. Türünün kusursuz bir örneğiydi, çok beğenmiştim. Lakin Josh Malerman Kırmızı Piyano ile bende aynı etkiyi yapamadı. Kurgusu merak uyandırıcı değildi aksine ‘bitse de gitsek’ duygusu uyandırıyordu. Yazarın önümüze koyduğu konuyu şahsen zorlama olarak gördüm ben. Aksi halde böyle kötü bir kurgu olmazdı diye düşünüyorum. İlk kitabıyla adını duyuran gerçekten iyi bir iş başaran yazarların devam kitaplarında sıradanlaşması ve yazmak için yazması olağanüstü bir durum değil. Bestseller eserler söz konusuysa... Sonunu beğendiğim için ve kendi kendime kitaptan bir mana çıkardığım için berbattı diyemem ama Kafes ile kıyaslanabilecek bir kitap değildi bana göre.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.