Jean-Jacques Rousseau, Yalnız Gezenin Düşleri'nde insanın toplumla ve kendisiyle olan çatışmasını bir kaçış değil, gerçekliğin manifestosu olarak sunar. Rousseau, insanın doğasındaki iyiliğe inanırken toplumun onu nasıl yozlaştırdığını görmüş ve bu ikilemi yaşamının son yıllarında yeniden sorgulamıştır.
Rousseau’nun trajedisi, insanı fazla derinden anlamasıydı. Ona göre toplum, yapaylığın bir aynasıdır; insanlar birbirlerini dinler gibi yapar, ancak gerçekte kimse duymaz. İtiraflar’da tüm kusurlarını ortaya serişi bile onu toplumun gözünde “suçlu” kıldı. Çünkü insanlar, dürüstlüğü bir tehdit olarak görür, beğenmezler. Anlaşılmak için çabalamak boşunadır. Ki, kabul görmek, özgürlükten vazgeçmekle eşdeğerdir.
Toplumun gürültüsünden uzaklaşmak teslimiyet değil, kendi özünü koruma mücadelesiydi. Doğada geçirdiği saatlerde, insanların dayattığı rolleri bir kenara bıraktı. Bir ağacın gölgesinde otururken, bir nehrin akışını izlerken, kendini “olduğu gibi” hissetti. Doğa, ona ne bir maske taktırdı ne de yargıladı. Varoluşun en saf hâliyle yüzleşmek, ona en gerçek olanmış gibi hissettiriyordu.
Rousseaun artık başkalarını ikna etmek veya savunmak için yazmıyordu. Metinler, bir hesaplaşmadan ibaretti. Yazmak, onun için kendi varlığını sorğulama yöntemiydi.
Son dönemlerinde vardığı en çarpıcı içgörü, kabul arayışının bir tuzak olduğuydu. İnsanların onu anlamasını beklemek, kendi özgürlüğünü ipotek altına almaktı. Bu yüzden, unutulmayı kabullendi. Ancak bu kabullenme, bir yenilgi değil, zihnin özgürleşmesiydi. Toplumun hafızasından silinmek, onu nihayet kendi gerçekliğiyle baş başa bıraktı..
·
1 +1'leme
·53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.