ZESTO PSOMİ-FEYZA HEPÇİLİNGİRLER-400 sayfa ,
“… mübadillerden biri anlatmıştı. Yerleşmek için kapısını açıp içeri girdikleri evde sofrayı kurulu bulmuşlar. Tabaklarda çorbalar bile öylece duruyormuş. O sofranın başına oturup ağlamışlar hep birlikte.”
Zesto Psomi,bir mübadele ve yarım kalan aşklar romanı.Girit’te başlayıp Ayvalık’ta, Cunda Adası’nda biten yaşam öyküsü.Mübadillerin en çok yerleştirildiği yerlerden biri Ayvalık’tır.Mübadele öncesi nüfusun çoğunu Rumlar oluşturduğu için onlarda göçe zorlanmış,her iki taraf birbirini “öteki”olarak görmüş,Türk,Türkçe bilmeden Rumca,Rum,Rumca bilmeden Türkçe konuşup Anavatan kabul edilen yerleri hayatlarında hiç görmemiş,”Siz gitmek zorundasınız. Çünkü artık bizden değilsiniz. Burada sizi istemiyoruz,” lafları ile iki tarafta dışlanmış,reddedilmiş,doğdukları,
büyüdükleri,evlenip çoluk çocuğa karıştıkları topraklardan bir gecede ayrılmak zorunda kalmışlar.Türkler Rumca konuşmalarına rağmen,adadan Türk oldukları için değil Müslüman oldukları için uzaklaştırıldığı halde geldikleri topraklarda yeterince Müslüman sayılmayıp” yarım gâvur” diye dışlanmışlar.
Adada doğup,büyüyüp yaşadıkları halde hiç deniz insanı olamayan insanların vatanı olarak gördükleri Girit’ten Ayvalık’a uzanan hikayelerinin anlatıldığı Zesto Psomi ,mübadele sırasında yaşanan acılar (kimi kurulu sofrasını bıraktığı,kimi yeni vatanına gidiş yolunda canını verdiği,kimisinin sağ salim geldiği yeni topraklarda “memleket”özlemi çektiği) ile birlikte,aşk,dönüşüm ve hayata tutunmayı da işlemektedir.
Özellikle yarım kalmış aşklar,kadının çektiği sıkıntılar,aşık oldukları erkekler yerine kendilerinden çok çok büyük erkeklerle çocuk yaşta evlendirilen ve kendileri de çocuklarına aynısını yapan kadınlar.Sevgisiz büyüdükleri için sevgi nedir bilmeyen anneler;doğurduğu çocuğa iyi bakmakla ,karınlarını doyurmakla yükümlü sayıyorlar kendilerini,hepsi o kadar…Çocuklarına karşı hissettiklerini çocukların bilmesine gerek yok…Kimisi sokakta oyun oynarken çekip alınmış kimisi ablası ölünce çocuklar üvey anne eline kalmasın diye eniştesinin koynuna sokulmuş.Ne varki ,nasıl olsa büyümeyecek mi,büyüyünce evlenmeyecek mi? Ablasının evi onun evi…Ablasının kocası onun da kocası olur,çeyiz yapmaya da gerek yok.Hepsi yepyeni. Çocuk kadın, çocuk gelin… Oyuncak bebeğini bırakıp kendi bebeklerini aldılar kucaklarına…
Kimse” Olmaz. Olmasın. Hiç olur mu öyle şey!” dememiş. Çok kolayına gelmiş herkesin.
En çok bu satırlar etkiledi beni…
Konusu mübadele olmasına rağmen beni çok içine alamadı.Beklentimin altında kaldı. Mübadeleden çok yarım kalan aşklar, kadın öyküleri işlenmiş…
·
443 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.