"Ben mi kitabı okuduuumm, yoksa kitap mı beni okuduu? Ben nerdeyim, bu okuduğumdan ne anladım?" haline getirdi beni yazarımız Büşra Göçener'den okuduğum "Gece Düşü" adlı roman... Kitap yoğun betimlemeler içeriyor, böylelikle kurgunun anlaşılması zorlaşıyor. Göçener'in kaleminden çok sayıda duygu yüklü ibareler okuyoruz. Yazarın kelimelerle anlatmak istedikleri çok güçlü, cümlelerinin duygu yüklü alt metni okuyucuya geçiyor. Sanırım romanın tek beğendiğim noktası bu oldu. Göçener, kurguyu karışık bir zemine kuruyor. Zaman atlamalarıyla kendimizi bi an geçmişte veya gelecekte bulabiliyoruz, bu da kurgu konusunda kafa karıştırıyor. Yazarımız ağdalı bir üslup tercih ediyor, roman sürükleyicilikten uzak... Kitapları yarım bırakmayı sevmediğim için sonuna kadar okudum, roman anca gelişme bölümünün ortalarından itibaren kendini okutmaya başladı. Kelimelerle ilişkisi, duygusal ve baskı kuran cümleleriyle Büşra Göçener umut vadeden genç bir yazar; lakin bu eseriyle ben çok bağ kuramadım.
Sophie Beridze, ana karakterimiz.. Gürcistan'da babası ve kardeşiyle birlikte yaşıyor. Anne konusunda üzüntüler çekmiş bir kız olan Sophie, gözleri önünde babasını da kaybedince acıyı daha fazla hissediyor. Abid'in başını çektiği birtakım adamlar tarafından kardeşinden ayrılıp kaçırılıyor ve Türkiye'ye getiriliyor. Çoğu Gürcü kızın başına gelen onu da buluyor ve aile acısını çekerken hayat kadınlığına zorlanıyor. Türkiye'de kimliksiz bir şekilde yaşarken, tüm duygularını gömmeye çalışıyor. Ta ki Hazar ile karşılaşana kadar... Hazar da Sophie kadar yaralı ve acı çekmiş, birbirlerini yaralarından tanıyor ve aşık oluyorlar. Sophie Hazar'ın intikamına ortak oluyor. Diğer yandan tanıştığı avukat Agah ile güzel sohbetleri var, Agah genç kadına kardeşi Luka'yı bulmak için yardım etmekte... Sophie'nin hayatındaki tüm erkekler olan Hazar, Demir ve Agah genç kadını korumaya çalışırken; Sophie'nin ise Luka'ya kavuşmadan önce Hazar'la birlikte son bir dansı vardır.
··
264 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.