Aslında düşündüğün zaman kaygı başlamıyor mu? ve buz gibi gerçek kadar sarsıcı bir şey yok. “Ölüm hiç olmayacakmış gibi bir düşünceyle yaşamak mümkün oluyor. Ölümü düşünmek saçma” diye başka bir kitaptaki bu yaklaşım sanki bana daha makul geliyor:)
Aslında yaşamsal birçok düşünce içinde kaygı barındırıyor , evlenmek, çocuk sahibi olmak, yeni bir iş vs vs ama napıyoruz bu kaygısal süreci düşünüp taşınıp içimizde hazmedip kararlar alıp ona göre devam ediyoruz. Tabi herkesin bakış açısı farklı kimi yüzleşerek kimi yoksayarak devam etmeyi tercih ediyor :)
Yok saymak değil de düşüncesel olarak kurgulamak başına gelenle aynı şey olmayabilir. Aldatıcı ve tehlikeli bence öncesinde düşünmek :) bu manada söylemiştim. Yoksa tabi ki gerçeklerden kaçılmaz ve yok sayılamaz. :)
Düşünülmemiş şey daha çok kaygı yaratmaz mı? Ölüm düşüncesini kafadan sürekli kovup durmak. Düşünüp o gerçeği kabullenip ona göre yol almak, sonlu bir şeyin değerli olduğunu bilip tadını çıkarmak :) ölme ölme nereye kadar yaşayacaksın 😅