“Bazı hikâyeler mektuplarla başlar… Bazılarıysa hiç bitmez.”
Yafta, geçmişin izleriyle geleceğe yürüyen iki gencin, Ayşegül ve Saltuk’un hikâyesini büyüleyici bir şekilde anlatıyor. Mektuplarla kurulan bağ, sadece kelimelerle değil, aynı zamanda hislerle de örülmüş. Samimi, nostaljik ve derin bir duygusallıkla yazılmış bu hikâye, insanı sarmalıyor.
“Yoruldum... Geride kalan olmaktan ve güçlü durmaya çalışmaktan çok yoruldum.” — Ayşegül
Ayşegül ve Saltuk, ilk başlarda –Saltuk’un ismini bilmeden– aynı liseye gitmişler, fakat aralarındaki gizli hayranlık, hiç ortaya çıkmadan, sessizce yaşanıp gitmiş. Zamanla yolları kesişiyor, üniversite yıllarında karşılaşıyorlar. Ancak, asıl dönüm noktası, Saltuk’un Ayşegül’e yazdığı isimsiz mektupla başlıyor. Bu mektuplar, sadece kelimelerle değil, aynı zamanda içlerindeki hislerle birbirlerine doğru bir yol açıyor. Her şeyin güzel olduğu o zamanlarda, sevda dolu anlar birbirini kovalar… Ancak, hiç beklenmedik bir şey olur. Ayşegül, hem sevdiği insanlardan bir bir ayrılmaya başlar, hem de toplumun ona yapıştırdığı yaftaların etkisiyle yeni bir savaşa girer.
Yafta, Ayşegül’ün iç dünyasında bir yolculuğa çıkmamızı sağlıyor, Saltuk’un sessiz çığlıklarına kulak veriyoruz. Bir mektubun insanın hayatını nasıl değiştirebileceğini görmek, oldukça etkileyici ve düşündürücü.
Karakterler, tüm eksiklikleri, hataları, pişmanlıklarıyla o kadar gerçekçi ve samimiydi ki, bizden biri gibi hissettirdiler. Ayşegül ve Saltuk’un yaşadığı duyguların derinliği, okurken beni hem hüzünlendirdi hem de içimi ısıttı . Ancak, en çok düşündüren şey şuydu: Birilerine “yafta” vurmak ne kadar kolay, ama birinin hayatına etiket yapıştırarak ne kadar büyük değişimlere sebep olabiliyoruz? Yafta #k:480633yafta 
Aden Özkan
Aden Özkan
·
74 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.