İlk defa Orhan Pamuk okuyorum. Bütün kitapları böyle sarsıcı mı söyleyemem ama bu kitap birkaç nedenden dolayı beni çok sarstı. Lise yıllarımda Edebiyat öğretmenim "Nobel Ödülü alan yazarımız kim?" diye bir soru sormuştu ben de "Orhan Pamuk" cevabını verince gururla gülmüştü. O zaman Orhan Pamuk hakkında söylenen birkaç şeyden ötürü (son sözde kendisi de biraz değinir) dürüst olmak gerekirse ona önyargılıydım ve bu yüzden hiçbir kitabını okumamıştım. Bu kitabı saatlerce elimden bırakmadan ve ağlayarak okuyunca ve Kemal'in hikayesini bu kadar gerçekçi anlattığını görünce Nobel Ödülü almasının başarısından başka sebebi olamayacağını düşündüm . Kitapta -Orhan Pamuk'un hayran kaldığım üslubu, duygulu ve akıcı kalemi dışında - şu noktaları beğendim.
1. Anlattığı aşk hikayesi öyle gerçekçiydi Kemal öylesine gerçek bir insandı ki bende bugüne kadar aşk üzerine okuduğum, dinlediğim izlediğim ve hatta yaşadığım her şey yalanmış da sadece bu romanda yaşanan aşk gerçek bir aşkmış hissi uyandırdı. Ayrıca Kemal sayesinde - hala gerçek biri olduğunu düşünüyorum - dünyanın tüm müzelerini gezmek gibi yeni bir hedefim var artık
2. Hz. İbrahim kıssasından aşka yaptığı geçiş beni kalbimden vurdu.
3. Kemal'in hayatının önemli bir ayrıntısını iki kişinin konuşması arasında alelade bir şeymiş gibi bir anda vermesi kitaptan başımı kaldırıp şaşkınlıkla önüme bakakalmama yol açtı.
4. Sürükledi sürükledi sürükledi. 502 sayfayı kısa sürede okudum. Harika bir kitaptı
İstanbul'u o kadar güzel betimlemişti ki bende gidip gezme isteği uyandırdı. (son sözde Kemal'in gittiği çoğu mekana aslında kendisinin gittiğini itiraf eder. Bu da bana mekanların bu kadar güzel anlatılabilmesinin sebebinin kitapta geçen mekanların yaşanmışlık izleri taşımaları olduğunu düşündürdü.Tabi Kemal'in gerçek biri
··
1.162 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.