Kitap Osamu Dazai'nin bütün külliyatından oluşan intihar mektubunun son parçası olarak tanınıyor. Ne yazık ki biraz da üstencil bir bakış açısıyla söylemeliyim ki, zayıf tabiatlı birinin ömrünü nasıl heba ettiğinden başka bir çıkarımda bulunamadım kitaptan. Çevirmenin sonsözü kitaba biraz daha anlam kattı diyebilirim. Özelikle savaş yılları ve atom bombalarından sonra Japonya'nın sosyo-ekonomik durumu ve bunun bireyler üzerindeki etkilerinin aslında Yoşo'nun bu umutsuz tabiatıyla ne kadar eşleştiğini ve bundan dolayı kitabı okuyan özelikle Japonyalı bireylerin nasıl bağ kurduklarını ve kendilerinden birer parça bulduklarını belirttiği kısmı çok beğendim ve kitabın neden bu kadar sevildiğini anlamama da yardımcı oldu diyebilirim. Öte yandan ben de bazı kısımlarda kendimden bir şey buldum diyebilirim. Keder, insanın en temel bileşenlerinden biri. Zannediyorum ki kederli olamasaydık hayatta da kalamazdık. Yoşo ne kadar "insan" olmadığını, insanları anlamadığını belirtse de ben bir insan olarak bazı noktalarda kendimden bir parça bulabildim. Kitap, hem Japon edebiyatının en sevilen parçalarından birisi olması hem de dönemin Japonyasının yaşam biçimi, kültürünü bize az buçuk da olsa gösterdiği için okunmaya değer.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.