Carlo Collodi’nin Pinokyo’su, sadece bir çocuk kitabı gibi görünse de aslında derin ahlaki ve toplumsal mesajlar barındırıyor. Hikâyenin temelinde, hata yapan ama öğrenmeye açık bir çocuğun (veya tahta kuklanın) olgunlaşma süreci var. Pinokyo, başına buyruk hareket ettikçe türlü belalara bulaşıyor; ama zamanla doğruyu ve yanlışı ayırt etmeyi öğreniyor.
Kitabı kendi dilinle yorumlarsam şöyle diyebilirim:
Pinokyo, insanın nefsine yenik düştüğünde başına neler gelebileceğini gösteren bir karakter. Hep kolay yoldan kazanmak istiyor, çalışmak yerine eğlenceyi tercih ediyor ve sürekli kandırılıyor. Ama asıl mesele şu: İnsan, ancak acı çekerek ve hatalarından ders çıkararak olgunlaşır. Pinokyo, kandırıldıkça, yanlış yaptıkça, acı çektikçe bir şeyler öğreniyor. Başlangıçta sorumsuz, bencil ve yaramaz bir çocuk gibi hareket ediyor. Geppetto’nun sevgisini tam olarak anlamıyor, Mavi Peri’nin yardımını hafife alıyor ve dürüstlükten kaçındığı her an burnu uzuyor.
Ancak yolculuğun sonunda şunu görüyoruz: İnsan olmak, sadece et ve kemikten oluşmak değil, vicdan sahibi olmak, fedakârlık yapabilmek ve sorumluluk alabilmektir. Pinokyo’nun gerçek bir çocuk haline gelmesi, fiziksel bir dönüşümden çok, ruhsal bir olgunlaşmayı temsil ediyor.
Bunu günümüz insanı için düşündüğümüzde, ahlaki değerlerin ve dürüstlüğün önemini hatırlatan güçlü bir hikâye olarak görebiliriz. Kolay kazanç peşinde koşanlar, hazlara kapılanlar, yalan söyleyerek işini yürütenler aslında kendi burunlarını uzatıyorlar, ama farkında değiller. Pinokyo’nun başına gelenler, hepimiz için bir ibret hikâyesi aslında.
·
398 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.