İlişkilerin FelsefesiAlıntı
Üniversitede bir hocamın önerisiyle bu kitabı almıştım. Okurken özellikle dua kavramına yoğunlaşmıştım çünkü Buber, insanın Tanrı ile ilişkisinin doğrudan bir Ben-Sen ilişkisi olduğunu vurguluyordu. Oysa kitabı yeniden düşündüğümde, sadece dua ve Tanrı eksenli bir eser olmadığını, insanın dünyayla kurduğu tüm ilişkileri sorgulayan derin bir felsefi metin olduğunu fark ediyorum.
Buber, insanın dünyayı iki temel ilişki biçimiyle deneyimlediğini öne sürüyor: Ben-Sen ve Ben-O. Ben-Sen ilişkisinde karşıdaki kişi ya da varlık bir özne olarak kabul edilir, içten ve diyalojik bir bağ kurulur. Oysa Ben-O ilişkisinde, dünya nesnelleştirilir ve araçsallaştırılır. Modern toplumda bireylerin büyük ölçüde Ben-O ilişkisi içinde yaşadığını ve bunun insanı yalnızlaştırdığını savunur.
Buber’in varoluşçu düşünceyle kesişen noktaları da oldukça ilgi çekici. Sartre’ın bireyin yalnızlığına vurgu yaptığı bir dünyada, Buber başkalarıyla kurulan anlamlı ilişkilerin insanın varoluşunu şekillendirdiğini öne sürüyor. Bu yönüyle, felsefeye ve varoluşçuluğa ilgi duyan herkesin okuması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum. Kitap, insanın kendisiyle, başkalarıyla ve nihayetinde Tanrı ile olan ilişkisini daha derinlemesine sorgulamak için güçlü bir zemin sunuyor.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.