Yıllarca huzur içinde yaşayan, doğasıyla insanı büyüleyen Son Ada… Ne güzeldi o günler, değil mi? Oysa yazar, defalarca hatırlatmıştı eski dostlukları, paylaşılan güzel anları. Peki, ne değişmişti? İnsanlar nasıl birbirini tanıyamaz hale gelmişti? Hatta kendilerini bile…Özünde iyi olan insanlar, zenginleşme hırsına kapıldıkça kendilerini kaybetmişti. Güç ne zehirli bir şeydi…İnsan ruhunu kemiren, onu özünden koparıp bambaşka biri haline getiren kirli bir yolculuktu.
Demokrasi adı altında diktatörlüğünü sürdürmek isteyen başkan, ada sakinlerini turizm rantı uğruna nasıl da kandırmıştı. Ama bu hikayede asıl mesele onun zenginleşme hayalleri ya da ekolojik dengenin bozulması değildi. Asıl mesele, insanların nasıl sürü psikolojisine kapıldığı ve en önemlisi, ses çıkarmamanın nasıl bir felakete dönüştüğüydü. Canavarlaşmanın sonucu bellidir. Doğa, ona yapılanı unutmaz. Kendini yeniler ama yapılan kötülüğü affetmez.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.