Kitabın sonuna dair
Lütfen kitabı okumayanlar bu yazıyı okumasın
Kitabın sonunda bu kadar hayat dolu bir karakterin, Alan’ın, intihar edişi bende bir şok etkisi uyandırdı. Neden diye düşündüm, kendimce bir mantık çerçevesine oturtamamak beni rahatsız etti. Bu yüzden küçük bir araştırma yaptım ve bu kitap hakkındaki incelemeleri okudum. Beni en çok tatmin eden alıntı da Söylenti dergideki metinden bir kısım olmuştu:
“Alan’ın kendine biçtiği asıl görev gözlerinin önündeki mutluluğu göremeyen ailesini mutlu etmektir. Ona göre en karanlık çağda bile mutluluk bir seçenektir. Çocuk aklıyla insanların huzurunu sağlamak için uğraşmış, cezalar ve azarlar, onu amacına sıkı sıkıya tutunuşu sayesinde yıldıramamıştır. Fakat, ailesinin mutluluğunu sağladığını görmek, yaptığı hiçbir şeyden hoşnut olmayan babasının bile onu sevdiğini ve endişelendiğini fark etmek Alan’a görevini tamamlandığını hissettirmiştir. Her ne kadar ebeveynleri ve kardeşlerine hayatın iyi yönünü göstermeyi başarmış, hatta aile olmanın gerçekten ne demek olduğunu kalplerine yerleştirmiş olsa da ölüme duyduğu karanlık arzuyu ilk kez bu denli hissetmemiz bize kurgunun bu kısmına kadar Alan’ın da aslında bir Tuvache olduğunu ne kadar göz ardı ettiğimizi göstermiştir.”
Çok determinist bir bakış açısı. Ve bu kadar uğraş aslında hayatın güzelliği bir faso fiso asıl amaç narsistik bir çabayla sadece ona biçilen rolden çıkmak mıydı? Kitabın sonunu beğenmedim ama sevdim. Etkili.
Sanırım bizim ironik yazarımız da bu rahatsızlık etkisini vermek için sonunu böyle tasarladı. Yine de gerçekten çok rahatsız edici.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.