Bozkırın sonsuzluğunda bir yolculuğa çıktım. Sabahları kitabın sayfalarını araladıkça içime derin, geniş bir huzur yayıldı. Cengiz Aytmatov’un kelimeleri, Kazakistan’ın uçsuz bucaksız topraklarında yankılanan bir rüzgâr gibi içimde dolaştı. Develer, çöl, kış, askerler ve hatta uzayın sonsuzluğu… Hepsi bir aradaydı.
Ama en çok Nayman Ana’nın haykırışı içimde iz bıraktı. Oğlunun hafızasını yitirişine duyduğu çaresizlik, anneliğin zaman ve mekân tanımayan gücü, beni derinden sarstı. Rayhmanlı Ağa’nın kardeşine yalvarışı ise başka bir acıyı fısıldadı kulağıma—bir insanın, hayatın getirdiği ağırlık karşısında eğilişi, ama asla tamamen kırılmayışı.
Ve sonra Yedigey... Onun sadakati beni en çok etkileyen şey oldu. Bir dosta, bir hatıraya bu kadar bağlı olmak… Günümüzde böylesine sağlam dostluklar var mı? Bilmiyorum. Ama Yedigey’in Kazangap’a olan vefası bana unuttuğumuz değerleri hatırlattı. Bu kitabı okurken, insan olmanın ne anlama geldiğini tekrar düşündüm.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.