Bir keresinde metroda kaybolmuşdum.Annem beni dakikalarca aramışdı.Bulduğunda ise bana tokat atıb sarıldı.Korkmuşdu, kalbi patlayacakdı az kala.O zaman anladım.Sevgi bazen bize istemeyicemiz şeyleri yaptırır.Hans kalbunmeyi öğrenememişdi.İyi ekmekçi ola bilir.Belki en iyi kocada ola bilir.Ama hiç bir zaman olgun bir insan olamayacakdı.Bir ölüm onu kendinden bile soğutmuşdu.Gözlerini nereye dikerse diksin pişmanlığı yakasını bırakamazdı. Mariya çok büyük sorumluluk üstlenmişdi.Kendilerine umud olacak Leonu bile yalnız başına yetişdirmek yükünü kabullenmişdi.En başından beri Hansda bunu kabullenseydi zaten ölüm sadece kurtuluş olduğunu anlardı.Kızı hep uykuda olucakdı.Güzel rüyallar görmeye bilir, ama babasının mektublarında güzellikler içinde hatırlanacakdı. Ölüm seni almayana kadar, kalanlar hep yalnış şeyi hatırılayacaklar.