Âşıklar Bayramı/ Kemal VAROL
Dün çok güzel bir kitap bitirdim. Netflix'te filmi de varmış, onu da izleyip öyle paylaşmak istedim. Özellikle filmi izlemeyi tercih ettim çünkü âşıkların çalıp söylemelerini sadece okuyarak anlamak mümkün değil, görmek ve duymak da gerekiyordu.
Âşıkları hep sevmişimdir. Karslı Âşık Murat Çobanoğlu, Kul Nuri, Aşık Mahsuni Şerif, Ali Nurşani... Zaman zaman sosyal medyada gitarist oğluyla atışmalarını keyifle takip ettiğim Âşık Orhan Üstündağ... Âşık Reyhani, Âşık Veysel ve şu an ismini hatırlayamadığım daha nice usta... Bıkmadan, usanmadan saatlerce dinlerim. 'Dudak Değmez' geleneklerini hayranlıkla izlerim.
Bunları neden anlattım? Çünkü okuduğum kitap 'Âşıklar Bayramı' idi. Âşıkların diyarı Kars'a yapılan bir yolculuk, yolda âşıklarla buluşmalar, Âşıklar Kahvesi'nde soluklanmalar... Tüm bunlar beni içine çekti. Ancak hem kitap hem de film, beklentilerimi tam olarak karşılamadı. Yine de böyle bir konunun ele alınması, yazılması ve hatta filme çekilmesi bile başlı başına çok kıymetli.
Kötü demiyorum, diyemem de; film de kitap da çok güzeldi. Ama benim beklentim farklıydı. Âşıklar anlatılırken değinilmesi gereken çok fazla konu vardı. Hikâyenin içine bunlar da serpiştirilebilirdi.
Baba-oğul ilişkisi üzerine düşündüm; esasında duygulandım. Rahmetli babamla yaşanmışlıklarımın yanında, yaşanmamışlıklarım da vardı. Kitapta ikisini de okudum. Çoğu yerinde kendimi buldum. O uzaktaydı, ben ise başka bir âlemdeydim. İçimde ukde olarak kalan çok şey var.
Heves Ali ve Yusuf'un 25 yıllık hikâyesini okudukça bazen üzüldüm, bazen mutlu oldum. Üzerinde düşündükçe kendi yaşanmışlıklarım ve içimde kalanlar daha da anlam kazandı.
"Geceleyin gelen nedir, bilir misiniz?"
Tarık suresi/Syf.11
Çünkü bir babanın kendisiyle değil, hatırasıyla kavga etmek her zaman daha kolaydı, belki de daha zor, kim bilir./Syf.49
"Uyumayı başaramıyorum. Gözkapaklarımın arasında uykumu kaçıran bir kadın var. Eğer yapabilseydim ona gitmesini söylerdim; ama boğazımda konuşmamı engelleyen bir kadın var.
Eduardo Galeano-Kadınlar/Syf.51
Ne kadar az konuşsak, birbirimize sonradan yük olacak ne kadar az anı bıraksak o kadar iyiydi. İnsan sonradan taşımakta zorlanacağı, bir anıya dönüşecek sözleri belki de hiçbir zaman sarf etmemeliydi./Syf.66
Dünya iyi bir yer değildi. İçimi yalnız sana açtım. Bir iplik gibi yalnız sana çözüldüm.
Adını sevdiğim!/Syf.78
Bir derdim var, bin dermana değişmem./Syf.79
"Aşkı kitaplara soktukları iyi oldu.
Yoksa belki de başka bir yerde yaşamayacaktı."/Syf.117
"İnsan öldüğü yaşta kalırmış. Yani kaç yaşında ölürsen geride kalanlar seni hep o yaşta hatırlarmış. Zannedersem, insan birinden ayrılınca da aynı yaşta kalıyormuş,"/Syf.174
"Bize bir ömür daha lazım vefatımızdan sonra.
Çünkü bu ömrümüzü sadece umutlanmakla geçirdik."/Syf.209
Tavsiye eder miyim ?
Şiddetle tavsiye ederim.
·
122 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.