Biraz da okuyarak stres atıyorum, kimse kusura bakmasın
Üçlemeyi bitince hepsi için bir post atacaktım ama toplu postta hakkını veremeyebilirim gibi düşündüm. Otobiyografik bir üçleme olan Kopenhag Üçlemesi “Çocukluk” ile başlıyor.
Herkes çok okudu, çok övdü ve 21. yüzyılın en iyi 100 kitapları arasına girdiğinden beridir de iyice merak ediyordum. Yazar Tove Ditlevsen’in otobiyografisi ve maalesef üçlemeyi yazdıktan 7 sene sonra 1978’de intihar etmiş. Otobiyografik olmasa ve yazarın da korkunç sonunu bilmesem beni etkileyecek çok bir olayı yok açıkçası.
“Neden?” derseniz İskandinav aile yapısı ve travmalarından artık bana bir gına gelmiş. Hep bir toksik aile sorunları, bağlanma kuramı temaları ve bok gibi ebeveynlik hikayeleri
Kadının sonunu bilince çocukluğunu okurken tabii ki ekstra psikolojik analiz yaptım durdum. Anne sorununa girmek dahi istemiyorum yoksa susamayacağım!
İntihara eğilimli yapısını zaten bir olayda baya belli etti maalesef. Bir de hayatı daha sevme eğilimindeki bir çocukken yaşı ilerledikçe anneden de sevgiyi göremedikçe gittikçe daha hissiz biri olmaya doğru gitti.
Birkaç yerde okurken “acaba sosyopat mı?” diye düşündüm çünkü büyükannesi ölünce üzüntü hissedememesi (gerçi sonradan günlerce ağladığını yazmış) ve insanların tepkisini taklit ederek yaşadığını belirtmesi kafamı karıştırdı. Yazdığı şiirler de aslında kendinin yaşamadığı ve taklit ettiği duygular üzerine kurulu gibi.
Sanırım bu kitapta beni etkileyen şey sıradan bir sayfadaki vurucu cümleler oldu. Birkaçını çiziktirdim fotograf olarak buraya bırakıyorum. 10 üzerinden 7 veriyorum, diğer iki kitabın duygusal yoğunluğunun da daha fazla olacağını düşünüyorum. ️️️️️️️
#toveditlevsen #kopenhagüçlemesi #çocukluk #monoklyayınları #iskandinavedebiyatı #kitapyorumu
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.