Kitabı ilk okuduğumda çocuk kitabı gibi bir his uyandırmıştı fakat yine de başlamak istedim.İlk okuduğumda yaşımın küçük olmasına bağlı olarak hiçbir şey hissetmeyerek ve anlayamayarak okumuştum.Yaklaşık 3 yıl sonra kitabı tekrar elime aldım ve tekrar başladım.Kitabın başlarında gerçekten çok normal bir roman gibi gözüküyordu,sayfaları çevirdikçe beni kendi içine çekmeye başladı ve sanki o küçük çocuk Zeze bendim.Kendimi o kadar kitaba kaptırdım ki son sayfalarına doğru her sayfayı çevirdiğimde ağlamaya başlıyordum."Küçücük bir çocuk nasıl bunları yaşıyor niye kimsesi kalmadı?"diye düşünmeden geçemiyordum.Kitabı bitirdiğimde bir süre sadece duvarı izledim.Etkisinden çok zor çıkmıştım.Kısaca okuyun okutturun diyorum.Herkesin hayatında bir kere dahi olsa Zeze olmaya ihtiyacı olduğunu düşünüyorum.
·
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.