Peyami Safa’nın ilişkilere, bilhassa kadın-erkek ilişkilerine mercek tuttuğu ama diğer eserlerine göre merceği bu sefer kadın üzerine daha da yakınlaştırarak peşin hüküm verip kadını suçladığı bir eser.
Kadınların mantıklı taleplerini, ataerkil bir sistemden bunalmış ve hapsolmuş ruhlarına özgürlük tattırma isteklerini şeytanileştirmek ve bunu yanlış ve uç örnekler üzerinden haksız ve yersiz isteklerimi gibi dile getirmek pek de doğru değil. Normalde kitaplarında kötü erkeklere de bizzat kendi dillerinden kötü olduklarını söyleten Peyami Safa bu kitabında ise doğrudan kendi ağzıyla başkarakter olan Meliha’ya kötü bakış açısını sürekli dile getirmiştir. Meliha’nın neden bu hale geldiğini okuyucu olarak zaten anlıyoruz ama Peyami Safa roman kapanışında dahi Meliha’yı taşlamaktan vazgeçmemiştir.
Ayrıca yazım tekniği olarak da zayıf bulduğum bir eseriydi. Yazarın daima araya girerek okuduğum eserin kurgu olduğunu bir şekilde fark ettirmesi romanı doğal akışından uzaklaştıran bir etkene dönüşüyor.
Konusu, tekniği ve ideolojik yapısıyla zayıf olsa da dili itibariyle bile takdiri hal ediyor.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.