~ S O N ~Alıntı
İsa yavaş yavaş ölüyor, canı çekiliyor, çekiliyor, çekiliyor, derken gök kubbe bir anda, bir uçtan diğer uca yarılıveriyor ve Tanrı, kayıkta büründüğü kılıkla beliriyor, sözleri yeryüzünde yankılanıyor, Bu benim sevgili oğlumdur, ondan hoşnudum. İsa kandırıldığını anlıyor, kurban edilen kuzu gibi kandırıldığını, hayatının ta baştan beri ölüm için tasarlandığını.
·
1.241 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kesinlikle kabil çok başka bi kitap din felsefesini tekrar sorgulatıyor.bu kitabını okumadım merak ettim
Saramago’nun düşündüren, sorgulatan kitaplarından. Dini kitaplarda bizlere anlatılan bilgileri ezber bozarak kendi bakış açısıyla yorumlayarak etkileyici biçimde anlatmayı başarmış. “Kabil” kitabı da çok iyiydi. Her iki kitabı da ziyadesiyle tavsiye ediyorum. 😊
Yanı başından akıp tüm yer küreye taşacak olan kan nehrini ve sonsuz acıyı hatırlıyor ve Tanrı’nın gülümseyen yüzünü gösterdiği açık göğe bakıyor ve haykırıyor, Ey insanoğlu, affet O’nu, çünkü ne yaptığını bilmiyor. Sonra kendisini bir hayal diyarının ortasında buldu. Nasıra’daydı ve sırtını sıvazlayan babasının gülümseyerek şöyle söylediğini duyuyordu, Nasıl ki ben sana tüm soruları soramıyorum, sen de bana tüm cevapları veremezsin. Su ve sirkeye batırılmış süngerin dudaklarını nemlendirdiğini hissettiğinde, hâlâ bir parça can vardı içinde, aşağıya baktı, elinde bir kova, omzunda değneği bir adamın ilerlediğini gördü. Ama İsa yerde duran, içine kanının damladığı, kara topraktan yapılmış kâseyi göremedi. s:286