Kitabı çok sevdim. Çok akıcı bir eser.
Peyami Safa’yı daha önce okuduysanız yabancılık çekmeden kitabın içine girebilirsiniz. Okumaya başlamak içinde iyi bir eser olacağını düşünüyorum. Bu kitabın bir özelliği de Peyami Safa’ya ilk edebi şöhretini kazandıran eser olması.
Her kitabında olduğu gibi bu kitabında da odak noktası “insan.” İnsan psikolojisi, karakter tahlilleri, Doğu-Batı çatışması, medeniyetleşme adı altında özümüzden uzaklaşmamız işlenmiş sayfalara.
Mebrure, Yunan saldırısı sırasında babasını kaybetmiş, babasını aramak için Anadolu’dan İstanbul’a geliyor. Geliyor görüyor ki İstanbul eski İstanbul değil! Ahlak açısından büyük çöküş gözlemliyor, genç, yaşlı demeden herkes birbirine kötü gözle bakıyor. Normal bir şey gibi anlatmaları, yaşamaları Mebrure’ye çok dokunuyor ve ne yapacağını düşünüp duruyor. Peyami Safa’nın kitaplarında her zaman aklı başında bir karakter olur, yol gösterici, arkadaş; Nadir bey bu karaktere can veriyor.
Mebrure bir yandan babasını ararken bir yandan da bu insanlarla geçinmeye çalışıyor.
Gelişen olaylara çok şaşırdığımı da belirtmeliyim. Bambaşka bir hikaye çıktı. Behiç’in bu denli kötü oluşu kalbimi dondurdu.
Kitapla, sağlıkla kalın.
·
142 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.