Əsərdə Sevgi yalnız bir hiss olaraq deyil, həm də insanın daxili azadlığı və həyata olan münasibəti kimi təmsil olunur. Raif Efendi, başqaları ilə münasibət qura bilmir, ancaq Maria ilə əlaqəsi onu bir növ ruhsal olaraq dirçəldir. Lakin, bu sevgi də zamanla əlçatmaz bir xatirəyə çevrilir. Əsərin əsas mesajı insanın tənhalığı, anlaşılmamağı və sevginin həyatdakı əhəmiyyəti üzərində dayanır. Sabri Efendi obrazı da Raifin xarakteri ilə ziddiyyət təşkil edir və cəmiyyətdəki soyuqluq, hisssizlik kimi mövzulara işarə edir.
Sabahattin Ali bu əsərlə cəmiyyətin insanları necə "boş bir çərçivəyə" saldığını, şəxsi hislərin və arzuların necə kölgədə qaldığını göstərmək istəyir. O, insanın dərin emosional vəziyyətlərini, sevgiyə olan ehtiyacını və cəmiyyətdəki laqeydliyi qabardır.