Gurur ve önyargı... Bir arada olunca hem zararı hem yararı dokunan iki kavramı çağrıştırıyor fikrimce. Gurura iyi diyemiyorum ama önyargıyı çok da kötü bilmeme taraftarıyım. Önyargı bazı şeyleri, kişileri kaybettiğimizle kalmaz aynı zamanda tecrübe kazanmamıza da olanak sağlar. Eminim birçok kişi fikrime karşı çıkacaktır ancak hislerim çoğu zaman beni yanıltmadığı için önyargı hakkındaki düşüncelerimi açıkça dile getirdim. Önyargı yeterince kötü bir kavram olarak hafızalara kazınmış olsa da ben dozunda olması taraftarıyım.
Gelelim kitabımıza; karakterine bir türlü ısınamadığım, tek derdi kızlarının zengin koca avcısı olup evlenmesi olan bir anne; ve onunla alakalı bölümleri çok daha severek okuduğum zamanın çoğunu kütüphanede geçiren gamsız bir baba. Hoşuma giden başka karakterler de açık sözlülüğü, sivri diliyle öne çıkan bir Elizabeth ve kitap aşkı bitmeyen, çok da evlilik derdinde olmayan bir Mary. Evlilik demişken en çok dikkatimi çeken de tüm dertlerinin zengin koca bulmak bunun için defalarca balolara katılmak olan kızlar. Aman ne büyük dert:-) (Günümüzde olsa evliliğin söz konusu bile olmayacağı kanısındayım.) Bir başka karakter olan Mr. Darcy'nin gururlu ve itici olduğunu düşünenlerin aksine sadece baloda kimseyi beğenmeyip küçük görmesi dışında ben itici olduğunu düşünmedim. Kitabın sonunda çoğu kişinin fikrime katılıcağını düşünüyorum. Kısaca kitap genel olarak akıcı ve güzel bir dille yazılmış. Birçok farklı duyguyu barındıran bir eser olmuş. Bazen severek bazen söverek okuduğum bir kitap oldu.
Keyifli okumalar.
·
109 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.