Dante’nin 1300’lü yıllarda yazdığı İlahi Komedya’nın son kitabı Cennet, onun genç yaşta kaybettiği sevgilisi Beatrice’yi ilahlaştırmak için 1300 yılının Paskalya haftasında başlayan bu ilahi yolculuğun zirvesinde, Dante’nin aşkı ve inancı iç içe geçiyor. Cennet’in her satırında Beatrice’ye duyduğu hayranlık hissediliyor; öyle ki, Dante yolculuğunda ilerledikçe Beatrice’yi her katmanda daha da güzelleşmiş, neredeyse kutsal bir varlık hâline gelmiş olarak tasvir ediyor. Sonunda onu, Meryem ve Havva’nın bulunduğu katmana çok yakın bir noktada oturtması, Beatrice’nin Dante için ne kadar yüce bir aşk nesnesi olduğunu gösteriyor.
Dante, Cennet’i iç içe geçmiş on katlı ve ötesi olmayan bir yapı olarak kurgulamış. Ancak burada zaman ve mekân kavramı yok, bu yüzden de serinin diğer kitaplarına kıyasla anlaması ve takip etmesi en zor bölümüydü benim için. Cehennem ve Araf’ta çok net bir yolculuk hissi varken, Cennet’te daha soyut, metafiziksel bir anlatım var. Ayrıca, yazıldığı dönem itibariyle Floransa’nın önemli şahsiyetlerinden sıkça bahsedilmesi de benim okumamı biraz zorlaştırdı. Tarihi bağlamı anlamadan bazı bölümleri tam kavrayabilmek güçtü.
Buna rağmen, özellikle madde ve dünya kavramlarına dair Dante’nin soruları ve açıklamaları çok etkileyiciydi. Kitabın en sonunda Tanrı ile karşılaşma sahnesi, Dante’nin hayal gücünü ve betimleme gücünü en yoğun şekilde hissettirdiği kısımdı. Ancak dediğim gibi, Cennet bölümü, Cehennem ve Araf’a göre okurken en çok zorlandığım ama belki de en çok üzerine düşündüğüm kitap oldu.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.