Spoiler •
Her sabah uyandığımda kendime şu sözleri söylüyordum: Alt tarafı bir gün, katlanman gereken sadece yirmi dört saat.
Gayle Forman’ın Eğer Yaşarsam kitabını gerçekten sevmiştim. O kitabın duygusal derinliği, karakterlerin gerçekçiliği ve teması, uzun süre aklımda kalmıştı. İşte tam da bu yüzden Sen Gittiğinde büyük bir hayal kırıklığı oldu. Yazarın aynı duygusal yoğunluğu yakalayacağını umuyordum ama ne yazık ki, hikâye yüzeysel, karakterler ise sığ kalmış.
Kitap, Cody’nin en yakın arkadaşı Meg’in intiharından sonra yaşadığı yas sürecini konu alıyor. Cody, Meg’in ölümünün ardındaki sırları çözmeye çalışırken, bir yandan da Meg’in ona anlatmadığı bir hayatı olduğunu keşfediyor. Ancak burada asıl sorun şu: Meg’in ölümüyle ilgili detaylar merak uyandırıcı olsa da hikâye, karakterlerin psikolojisini derinlemesine işlemek yerine gereksiz bir gizem çözme atmosferine bürünüyor. Cody'nin yas süreci oldukça yüzeysel ele alınmış; Meg’in ölümüne gerçekten üzüldüğünü hissettiren anlar o kadar az ki, hikâyeye bağlanmak zorlaşıyor.
Bir de romantik yan hikâye var ki… Açıkçası Meg’in kaybı gibi ağır bir konunun içinde BU ŞEKİLDE eklenmiş bir aşk hikâyesine gerçekten gerek var mıydı? Cody’nin, Meg’in geçmişinden gelen bir adamla yakınlaşması, hikâyenin ana temasını zayıflatmaktan başka bir işe yaramıyor. Meg’in depresyonu ve intiharı gibi ciddi bir konunun, daha derinlemesine ele alınmasını beklerdim ama kitap, bu meseleyi oldukça yüzeysel geçiştiriyor.
Sen gittiğinde, ilk kitabı gibi etkileyici gelmedi. Cody’nin yolculuğu, Mia’nın yaşadığı duygusal çatışmalar kadar dokunaklı gelmedi. Özetle beğenemediğim bir kitap oldu.
·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.