Kitabı genel olarak sevdim, ilginç konusu merak uyandırıcı karakterleri var. Başta Stevie’ye alışmak biraz zordu. Karakteri çok ham ve duygusuz gibiydi ama yoğun kaygı bozukluğuyla boğuştuğunu öğrendikten sonra biraz da empati duyabildim. Bu tür genç polisiye kitapları seviyorum. Hatta favorim İyi Kızın Cinayet Rehberi, bu kitabı onunla kıyaslayınca Şeytanın Ta Kendisi biraz daha sönük kalıyor ama. Daha ilginç bir ortamda geçse de hikayenin temelini oluşturan suçun çok eski olması Stevie’nin zekasını gösterme şansını azaltıyor. Geçmiş kısımları okumak ipucu aramama rağmen güncel kısımlara göre sıkıcı ilerledi. Ama bence kitabın en büyük sorunu davayı her kitapta yeni bir dava şeklinde değil de tüm seriye yaymış olması. Bu da akışı yavaşlatıyor, araya başka çözülmesi gereken gizemler girse de bir yerden sonra insan e hadi diyor. O yüzden kitabın bittiği yeri sevmedim. Ucu çok açık bitti. Devam kitabı elimde olmasa ve araya zaman girse ilgimi kaybederdim. Yine de okuması keyifli, çerez bir polisiyeydi tam 7/10’lik
·
468 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
