Kısa, güzel bir hikaye. Evin oğlu Gregor bir sabah uyandığında böceğe dönüşüyor. Evin tek çalışanı olan Gregor artık iş görmez olduğundan, ailesi tarafından dışlanıyor ve birden değersizleşiyor. Tabi iş yerinden de gereken desteği göremiyor. Yazar dönüşümü metafor olarak kullanmış. Hikayeyi okuyunca kendi sözüm geldi aklıma "hayatta hiçbir şeyi boş verme, hayat zaten seni umursamaz"
Hikayeden bana kalanlar;
-Pazarlamacılar sevilmezler, bilirim. Dünyanın parasını kazandıkları çok güzel bir yaşam sürdükleri sanılır.
-Ailem nasıl da sessiz bir yaşam sürüyormuş dedi Gregor kendi kendine ve gözlerini önündeki karanlığa dikerken anne ve babasıyla kız kardeşine böyle güzel bir evde bir yaşam sağlayabildiği için gururlandığını hissetti. Fakat bütün bu huzur, bütün bu rahatlık ve memnuniyet korkunç bir şekilde sona erecek olursa?
-Sonraları Gregor ailesinin tüm yükünü kaldırabilecek kadar çok para kazanmasına ve bu yükü taşımasına rağmen o ilk güzel günler, en azından aynı güzellikte bir daha tekrarlanmamıştı. Çünkü her iki tarafta duruma alışmıştı.
-Ailesi, dünyanın fakir insanlardan beklediği her şeyi yerine getiriyordu, babası bankadaki küçük memurlara kahvaltı götürüyor, annesi dışarıya dikiş dikeceğim diye durup dinlenmeden çalışıyor, kız kardeşi müşterilerin arzularını yerine getirmek için tezgahın arkasında orada oraya koşuyordu, fakat ailesinin gücü bundan fazlasına yetmiyordu.
-Ailesini düşündüğünde içi sevgiyle doluyor ve duygulanıyordu. Kız kardeşinden daha da kararlı bir şekilde, yok olması gerektiğine inanıyordu. Derken başı kendiliğinden düştü ve burun deliklerinden son nefesini verdi.
-Daha sonra aylardan beri ilk kez üçü birden evden çıkıp tramvayla kent dışına gittiler. Sadece üçünün olduğu vagonun içine güneşin sıcaklığı dolmuştu. Oturdukları yerde arkalarına yaslanarak gelecekleri ile ilgili planlardan konuştular ve konuştukça da geleceklerinin hiç de kötü görünmediğini anladılar.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.