Bir Aşkın mı, Bir Takıntının mı Hikâyesi?
Masumiyet Müzesi, anlatısı ve temaları üzerine biraz derinlemesine düşünüldüğünde, fazlasıyla abartıldığını düşünüyorum. Kitap, etkileyici bir atmosfer yaratmasına rağmen, gereğinden fazla uzatılmış, tekrara düşen ve yer yer okuru bıktıran bir anlatıya sahip.
Öncelikle, kitabın merkezindeki aşk hikâyesinin problemli olduğunu söylemek gerek. Kemal, Füsun’a duyduğu duyguları aşk olarak tanımlasa da, bu aslında sağlıksız bir takıntıdan ibaret. Füsun’un birey olarak gelişimine ya da duygularına neredeyse hiç önem vermeyen Kemal, yıllarca onun peşinden sürüklenerek yalnızca kendi saplantısını besliyor. Okuyucu, yüzlerce sayfa boyunca bu takıntının giderek daha da derinleştiğini ve neredeyse hastalıklı bir hâl aldığını izliyor. Bu noktada, romanın duygusal gücü sorgulanabilir hâle geliyor. Gerçekten büyük bir aşk mı okuyoruz, yoksa sadece bir adamın saplantılı zihninin içinde hapsoluyor muyuz?
Bununla birlikte, Pamuk’un kendine has anlatım tarzı ve İstanbul’a dair detaylı betimlemeleri bir yanıyla büyüleyici olabilirken, diğer yandan okuru gereksiz ayrıntılarla boğabiliyor. Özellikle Kemal’in müzeye koyduğu eşyalar ve onların anlamlarıyla ilgili sayfalarca süren tasvirler, anlatının akıcılığını büyük ölçüde baltalıyor. Bir noktadan sonra aynı temaların ve olayların tekrar tekrar işlenmesi, romanın gereksiz yere uzadığı hissini yaratıyor. Belki de hikâye 300-350 sayfada anlatılsa çok daha etkili olabilirdi.
Özetle, derinlikli ve sanatsal yönü güçlü bir roman olsa da, fazlasıyla uzatılmış ve kendini tekrar eden bir yapıya sahip. Gerçek bir aşk hikâyesi vadetse de, okurun karşısına sağlıksız bir takıntının tasviri çıkıyor. Pamuk’un kalemini sevenler için tatmin edici olabilir, ancak olay örgüsünde hareketlilik ve karakter gelişimi arayanlar için hayal kırıklığı yaratabilir.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.