Her Renkte Bir Fournier Var :)
Çocuk yapmak, anne baba olmak kolay da asıl mesele çok başka ya..
Bir çocuğun bir insanın bir bireyin hayatında varsın ama yoksun.
Tüm travmalarında varsın ama hayatının en mutlu karelerinde yoksun.
Bu hakkı nasıl görür insan kendinde anlamam.
Bu kitabın her sayfası bir çocuğun boğazına atılmış düğüm gibi geldi bana bir yerde nefes alamadım artık.
Kitabın sonunda 
Jean-Louis Fournier in minik bir notu var.
Diyor ki,
Babam kırk üç yaşında öldü, ben on beş yaşındaydım. Bugün ondan daha yaşlıyım.
Onu daha iyi tanımamış olmaktan dolayı üzgünüm.
Bundan dolayı ona kızgın değilim.
Şimdi büyüdüm, yaşamın zor olduğunu biliyorum ve hayatı daha dayanılır kılmak için "kötü" yollara başvuran kimi daha hassas insanlara kızmamak gerektiğini de.
Anlamak büyümüş olmaktan mı gelir yoksa her şekliyle tanımış olmayı istemekten mi bilemiyorum, ben hâlâ kızıyorum.
Kırgınlıklarımıza
Jean-Louis Fournier in minik bir notu var.
Diyor ki,
Babam kırk üç yaşında öldü, ben on beş yaşındaydım. Bugün ondan daha yaşlıyım.
Onu daha iyi tanımamış olmaktan dolayı üzgünüm.
Bundan dolayı ona kızgın değilim.
Şimdi büyüdüm, yaşamın zor olduğunu biliyorum ve hayatı daha dayanılır kılmak için "kötü" yollara başvuran kimi daha hassas insanlara kızmamak gerektiğini de.
Anlamak büyümüş olmaktan mı gelir yoksa her şekliyle tanımış olmayı istemekten mi bilemiyorum, ben hâlâ kızıyorum.
Kırgınlıklarımıza·
105 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
sanırım büyümekten ileri geliyor. kitabın öyle bir alıntısına değinmişsin ki her sene yaşıma biraz daha eklemek bunu bana da hissettiriyor. zaman akıyor sen büyüyorsun ama aynı şey toprağın altına koydukların için geçerli olmuyor, sanırım artık kızacak bir beden bulamadığım için.. güzel bir inceleme, eline sağlık.. 🌸