Aşk her seyi affedebilir mi
Peri, Cin, Ejderha ve Devlerin cirit attığı fantastik bir coğrafyada toprağın altından çıkacak bir dev
beklerken bıçak sırtı duygularla sınanmaya dair kendi zamanının çok ötesine giden bir hikaye
karşımıza çıkıyor.
Kitabın başından sonuna "Prensesim" diyen eşine, "kocam" "Axl" gibi duygu içermeyen kalıplarla hitap
eden bir Beatrice karakterimiz var. Sürekli tekrarlanan bu tabirler bir müddet sonra sıksa da, birden çok ok insanin konuştuğu bir polilog'da Yazar, artık ".
'dedi Axl, ".
...diye cevap verdi Beatrice"
'diyerek araya girdi Wistan" gibi cümleler kullanmadan sadece konuşmaları peş peşe sıralandığında kimin konuştuğunu okuyucu net olarak
anlayabiliyor. Biraz sıra dışı bu anlatım özelliğini sağlayan da bu tekrarlayan tabirler.
Yazarın hikayeyi kurguladigi zaman-mekan ilgi çekici. Karanlık çağların içinde efsanelerle dolu aydınlık bir Kral Arthur dünyasında, mitolojik Charon karakterine benzeyen "Kayıkçı" ve sisler içerisindeki Avalon'u andıran "Ada" insanın duygusal bağlarına ait keskin bir sınavın sembolleri.
"Masum değiliz hiçbirimiz" vurgusunu Kral Arthur ve Beatrice gibi aydınlık karakterler üzerinden yapan yazar, insanın kendini kaybettiği, ayağının kaydığı, dengesinin bozulduğu...
bir gün ya da bir ay o insanı affedilmez yapar mı?
"Aşk her seyi affedebilir mi?"
Geçmişten gelen "dev" gibi acıların üzerini kapatabilmek imkansız mı? sorularını "unutabilme" nimeti üzerinden sorguluyor.
(Spoiler)
Bağlılık sınavının geçilemediğinin hissedildiği en acı veda anında bile:
"Elveda öyleyse Axl." gibi geçen yillara, yürünen yollara yakışmayan bir vedaya karşı,
ilk ve son defa Axl'dan "prenses" harici geçmişin hakkını veren bir hitap duyarız:
"Elveda biricik aşkım"
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.