Oblomov'un ta kendisi oluyorsunuz. Kitap sizi içine alıyor hatta o kadar yaşıyorsunuz ki o tembelliği, pişkinliği ruhunuzda hissediyor; düşüncelerini önceden kestirebiliyorsunuz. Fikirleri kendinize ait sanıyorsunuz ve bir anda sanki ana kahraman yok oluyor onun yerini alıyorsunuz. Zaten sorumluluklarını sürekli erteleyen anksiyeteyle savaşan biri olduğum için yarım bıraktım. O gün bu gündür doğru dürüst kitap okuyamıyorum.
·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.