“Demirden korksaydık trene binmezdik.”
Ve ben romantik komediden korksaydım bu kitabı hiç açmazdım… İYİ Kİ AÇMIŞIM!
Uzun zamandır aklımda olan, “Bir gün okuyacağım seni bekle beni...” diye iç geçirdiğim o kitabı sonunda okudum ve TEK KELİMEYLE: Bayıldım.
Benim ruhum kesin romantik komediyle çalışıyor. Drama mı? Kalsın canım, ben aşkın tatlısını severim!
Şimdi gelelim esas meseleye:
İlk başta “Yarkın, Yarkın!” diye dolanıyordum ortalıkta. Meğer gönlümün düşmanıymış.
Yani bana “şeytan tüyü var” dediler, meğer tüy değil boynuzmuş!
Aytuğ’u gördükçe içimdeki Yarkın balonu POF diye söndü. Sonlara kadar “Belki barışırız” dedim ama yok... en son nefret ettim, net.
Ama Zeliş var ya…
Ah Zeliş! Ne güldüm, ne eğlendim seninle… Neşen, enerjin, tulumba sevdan... Her sahnende içim “Yaa ben bu kızı yerim!” diye bağırdı.
Aytuğ ve Zeliş’in aralarındaki çekim?
Resmen kıvılcımları okurken yüzümde dumana dönüştü!
Zeliş’in aşkına sadıklığı da kalbimin tam orta yerine bir çadır kurdu.
Grup? Onlar bir harika.
Ama Derya...
Canım Derya! Sen bu evrende fazla iyi kalmışsın. Dostluğun, fedakârlığın… Kitaptaki en sevdiğim karakter sensin. Berat’la da mutlu olun da şu kalbimiz tam olsun.
İkinci kitap?
Ben: Elinde dürbün, uzaktan “Ne zaman geliyon canım?” diye bakan hayran.
Bu kitap ne yaptı biliyor musunuz?
Gülmekten karnıma ağrılar soktu, sonra bir baktım kalbime de dokunmuş.
Bundan sonra modum düşünce açıp açıp okuyacağım. Zeliş’le gülüp Aytuğ’a iç çekeceğim.
Kısacası: Bu kitap HARBİYDİ.
·
96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.