İnsan, böylesine muazzam bir miras karşısında kelimelerinin hafif kalacağından endişe eder. Çünkü okuyan değil, anlamaya çalışan bile bu yükün altında bir an tereddüt eder: "Bu eseri anlatacak sözlerim, onun ruhuna layık mı?" diye. Belki de bu tereddüt, en hakiki saygının ta kendisidir. Zira bazen suskunluk, sınırlarını bilmenin değil, o sınıra yaklaşırken duyulan heyecanın ifadesidir.
Nutuk, sadece okunmaz; ona ancak bir yolculuk niyetiyle yaklaşılır. Yolcusu ise, her adımda "haddini" sorgulayan bir tevazu taşımalıdır.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.