Yanmayan evler. İtfaiyeciler. Yıl 1952.
Madem evler yanmıyor neden itfaiyecilik diye bir meslek var?
Gelin biraz bu kitap hakkında konusalım.
Yazıldığı dönemde okusaydık 'yok artık ya' diyeceğimiz şeylere 2025 yılında hiç de imkansız gözüyle bakamıyoruz maalesef. Bu korkunç bir şey, çünkü bu kitap bir distopik kitap. Olması mümkün ama olma olasılığı uzak bir konuyu ele alan bir eser. Ama biz şu an bunlara o kadar yakınız ki beni beni korkutuyor.
Kitap okumanın suç sayıldığı bir dünya hayal edin. İtfaiyeciler evleri söndürmek için değil yakmak için varlar. Üstelik yakma sebepleri o evde kitap olması. İçinde başka bir canlının olması umurunlarında bile değil. Onlar sadece görevini yapıyor. Okumayan bir toplum mutlu bir toplumdur diyerekten....
Neyden korkuyorlar peki? Hemen bir alıntıyla anlatmak istiyorum:
"Kitaplardan bu kadar nefret edilmesinin ve korkulmasının sebebini şimdi anlıyor musun? Onlar hayatın yüzündeki gözenekleri gösterir."
Evet bir halkı kör etmek istiyorsan önce gerçekten gören gözleri kör etmelisin. Toplumun aydınlık tarafını. Aydınlık insanını. Yani yazarları ve kitapları. Sonra istediğin şekli verebilirsin ve sana itaat eden birer koyun sürüsü haline getirebilirsin.
Kitabın edebi yönüne gelecek olursak okurken hiçbir keyif almadığımı ve zaman zaman sıkıldığımı belirtmek istiyorum. Bu kadar güzel bir konu bu kadar yüzeysel anlatılamazdı. Şahsen elimde bu şekilde bir konu varken onu öyle can alıcı anlatırdım ki okuyanı titretsin. Şahsen ben bu kitapta o istediğim şeyi alamadım. Konu itibariyle şahane, ancak kurgusu ve anlatımıyla yazık edilmiş bir eser. Yazıldığı dönemi baz alırsak aslında çok normal.
Yine de değersiz bir eser diyemem. Oldukça farkındalık yaratabilecek yerlere parmak basmış yazar. Siz neler düşünüyorsunuz merak ediyorum yorumlara yazar mısınız?
·
703 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.