Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattığınızda iç dünyanıza ayna tutar. Şermin Yaşar’ın Söyleme Bilmesinler adlı romanı, tam da böyle bir kitap. Derin bir sessizliğin, bastırılmış duyguların ve aile içi yüklerin altında ezilen bir hayatın hikâyesi bu.
Hayattayken yüzü hiç gülmeyen bir anne. Çocuklarına karşı hep mesafeli ve sert. Her istediği yapılsa da bir türlü mutlu edilemeyen anne vefat edince bir başına kalan yaşlı bir baba…
Yalnızlığı, geçmişin gölgesi gibi peşini bırakmayan bir adam. Bakıma muhtaç kaldığında, üç erkek evladından onun yanında kalan ve onun sorumluluklarını yüklenen sadece bir evlat. O evlat, aslında kendi hayatından vazgeçerek bir yükün altına giriyor gibi görünse de, hikâye ilerledikçe yüklerin kimin sırtında olduğu sorgulanmaya başlıyor.
Kitap, her bir karakterin bakış açısından bölümlerle ilerliyor. Bu anlatım biçimi, okuyucuyu yargılamaktan uzaklaştırıp, anlamaya teşvik ediyor. Herkesin bir hikayesi var. Herkesin bir kırgınlığı, çaresizliği, söyleyemedikleri var. Kimi zaman en yakınımızın iç dünyasını bile bilemediğimizi fark ediyoruz.
Şermin Yaşar’ın sade ama güçlü dili, karakterlerin iç sesini çok doğal ve sarsıcı bir şekilde aktarıyor. Kitap boyunca, “kim haklı?” sorusundan çok “kim ne yaşadı?” sorusu öne çıkıyor. Bu da romanı sadece bir aile hikayesi olmaktan çıkarıp, empati üzerine yazılmış güçlü bir metne dönüştürüyor.
“Söyleme Bilmesinler”, kimsenin kimseyi tam anlamıyla tanımadığı, yargıların sevgiden daha yüksek sesle konuştuğu aile ilişkilerine ayna tutuyor. Ve belki de en çok, sessizliklerin ardında gizlenen yalnızlıkları anlatıyor.
··
1.548 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.