İhyanın ilk bölümlerini okumaktan korktuğum gibi Munkızdan ve kimyayı saadet okumaktan da hep korkmuşumdur. Bunun sebebi, anlaşılması zor konuların anlatılması ve yine bazı konuların hiç sözü eğmeden olduğu gibi patır patır söylemesi…
Bugün anladım ki boşu boşuna korkmuşum. Çünkü kitap Gazzali’nin on yıllık düşünce dünyasını, meşgul olduğu ilimleri, yaşadığı gelgitleri, bu sıkıntılardan nasıl çıktığını anlatmaktaymış.
38-48 yaş arası insanın en verimli dönemi değil mi? İşte Gazali bu yaşları arasında on yıl boyunca kendini arama-bulma mücadelesi vermiş, bu mücadele sırasında ilim yolunda olmaktan ve kitap yazmaktan da hiç geri durmamış. Ona göre” Allahın kalbine attığı bir nur” sayesinde ömrünün bu yıllarını geçirebilmiş.
Şu kısacık eser aradığı sorulara cevaplar bulurken araştırdığı her ilimde nasıl da derinlemeye gittiğini bize göstermekte.
Ki zaten ona göre bir alimin herhangi bir ilmin yanlışlığını anlatabilmesi için o ilimde en iyi dereceye ulaşması hatta o dereceyi geçmesi gereklidir. ( aklıma nedense oryantalistler geldi)
Kulaktan dolma bilgilerle değil, denizlerde yüzerek kendi iç-ruhî dünyasına şifa bulmuş bir alim : Gazzali.
Hangi babayiğit yapabilir bunu… döneminin en önemli ilim adamısın her yerde aranan parmakla gösterilen bir şahsiyetsin ve öyle bir gün geliyor ki her şeyi elinin tersiyle itiyorsun… niçin?
Taklidi imandan tahkiki imana geçiş, şüphecilikten, bilginin inkarından hakikati ulaşma yolculuğunu adımlarını atan Gazalinin yolunda olmak duasıyla…
OKUNASI…
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.