“Kim olduğunu biliyorum... Kayıp çocuğun ta kendisisin. Endişelenme, Peter Pan, ben senin Wendy'n olacağım.”
Kitap Aoife ve Joey'in 1999-2004 arası zamanlarını anlatıyor. Bu arada yazar akıcı yazımından hiçbir şey kaybetmemiş. Su gibi aktı, sıkıldığım tek bir nokta yok anlatımından. 1999'da Joey'in ağabeyi Darren'in okulun ilk günü onu derse bırakırken aslında onları terk ettiği yerden başlıyor. Bundan sonra fiziksel ve psikolojik şiddetin yanında bağımlı olması kaçınılmaz olan Joey'in hikâyesini detaylarıyla öğrenmiş oluyoruz. Hiç yaşanmamış çocukluğun ardında yıkılan bir gençliği olan Joey'in kurtarıcısı okulun ilk günü göz göze geldiği Aoife Molloy olabilirdi. Kendisi patronun kızı olmasaydı ve Joey kendini bu kadar yetersiz hissetmeseydi. Ama Aoife Joey'in uzaklaştırma çabalarını görmezden gelen inatçı bir kız olduğundan pes etmiyor. Peki asıl gerçeğin ağırlığını kaldıracak güçte mi?...Gibi şeyler söylemek isterdim ama ilk 2 kitabı okuyanlar zaten bunu biliyoruz. Bilmiyorsanız bundan sonrası spoi olabilir. Şimdi yorumuma geçeyimmmm!
Joey seni kendinden mi kurtarsak yoksa sözde "ailenden" mi bilemedim bebeğim:(
Gibsie'm de yoktu:(( Çok fazla tetikleyici kitaplar okurum ama psikolojik şiddete dayanamıyorum hele ki çocuklara... İlk başta öyle kahretti ki 13 yaşındaki çocuğun iç sesini okumak ve o iki canavardan bahsetmek bilr istemiyorum ya cehenneme kadar yolları var. Kavanagh ailesine bir kez daha minnet duydum. Aşka gelince ilk kitaplarda kendimi o kadar Shannon'ın yerine koymuşum ki Joey'i abim olarak kabul edince özel hayatının detayları beni çokta heyecanlandırmadı yani, olmadı. Sanırım lise kurgularında tatlılıktan bayılmaktan yanayım. Muzip Molloy kusura bakma canım. Evet Gibsie'nin o malum şakalarına da bayılan ben değildim zaten fkfkf. Ama Johnny aşkım senin de her halini seviyordum ya niye böyle oldu şimdi dkkdkd Tommen Erkekleri serisinin tamamına 10/10 vereceğimden o kadar emindim ki. Johnny beni büyülemişti resmen ve buradaki o küçücük sahnede bile o anlara gittim ve onların yeri benim için bambaşkaymış bir kez daha anladım. Konu Johnny olunca içim içime sığmıyor ya kalpler fışkırıyor gözlerimden djdjdj. O yüzden şimdi oturup tüm kitabı anlatmadan 13 numaramın yeri çok çok ayrı diyerek kısa keseceğim. Joey'in öfkesinin ailesinden dolayı olduğunu bilmesem o gel git halleriyle klasik liseli klişesi hissi vermeye başladı bir yerde derdim. Joey'i anladığım için o değil ama Molloy'un ergenliğini 600 sayfalık kitabın yarısına kadar tekrar bir döngüde okumayı beklemiyordum. Joey'in aşk hikayesi de klişeden daha fazlasını hak ediyordu! Ama o acılarını yine kalbimde hissettiğim bir kitaptı. Sona doğru Molloy'un altıyı kurtarma çabasını sevdim. Çünkü çok güzel hissettiriyorsun Chloe Walsh Ama Johnny'in kasetleri öyle nostaljik ve öyle tatlıydıı kiii asla unutamam. Kalbim güm güm bir tek Johnny için atıyormuş:))
Joey! Tam bir Tommen prensi olarak görüşürüz artık....