Simaycı — Sessizliğin İçinden Gelen Bir Çığlık
Simaycı'yı okurken kendimi sadece bir hikâyenin içinde değil, bir ruh hâlinin tam ortasında buldum. Sayfalar ilerledikçe karakterler değil, hisler büyüdü içimde. Her satır, içimde susturamadığım bir cümleyi tamamlıyor gibiydi.
Yazar, öyle yerlerden dokunmuş ki… Sanki beni tanıyor. Sanki ben susmuşum da o benim yerime anlatmış. Zaman zaman kendi içime düştüm okurken; eski bir acıyı, yarım kalmış bir cümleyi, gözlerimle susturduğum bir duyguyu yeniden hatırladım.
Kitabın gidişatı bir yolculuk gibi… Ama öyle bir yol ki, gittiğini sanarken aslında kendine yaklaşıyorsun. Her dönüşte biraz daha yüzleşiyorsun, biraz daha kabulleniyorsun. Ve belki de en çok orada başlıyor iyileşmek.
Simaycı bana unuttuğum duyguları hatırlattı. Kırıldığım yerleri, ama en çok da hâlâ ne kadar insan kalabildiğimi. Bu kitap sadece okunmuyor, içten içe yaşanıyor. Ve bazı kitaplar vardır ya… Bitince değil, sustuğunda yankılanmaya başlar. Simaycı tam olarak öyle bir şey.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.