Papatya: "Güneşin unuttuğu çocuk": Güneşin unuttuğu çocuk Yeni kitabımın bir kısmını sizinle paylaşmak istiyorum. Savaşın ortasında bir başına kalan bir çocuğun hayat mücadelesini konu aldığım bir kitap. Ne yazık ki günümüzdeki Gazze de bu şekilde hayat mücadelesi vermeye çalışan bir çok çocuk bulunuyor. Keşke elimizden birşey gelse de çekip kurtabilsek oradaki bütün masum çocukları... GÜNEŞİN UNUTTUĞU ÇOCUK O Sabah güneş hiç doğmamış gibiydi. Belki korktu, belki unuttu, belki de Mustafa'yı unuttu. Gök yüzü griydi ama Mustafa'nın içindeki gökyüzü çoktan kararmış, umutları neredeyse tükenmişti. Toz, duman, uzaktan gelen çığlık ve bomba sesleri arasında çaresiz ve savunmasız kalan 9 yaşındaki bir çocuktu Mustafa. Yıkılan şehrin ortasında öylece duruyordu. Gözleri annesi ve kız kardeşi Meryem'i ararken bomba sesleri ile sağa sola koşturan kalabalıkta oda korku ile sağa sola savruluyordu. Ayakkabısının biri yoktu fakat Mustafa bunu fark edemeyecek kadar kötü bir durumdaydı. Patlamaların ardından gelen sessizlikte kalbinin hızla artışı dışında birşey duymuyordu. her düşen bomba da kardeşini ya da annesini kaybetme korkusunu yaşıyordu. Mustafa başını gökyüzüne doğru kaldırıp derin derin bakmıştı. Güneş sanki yok gibiydi. Griye boyanmış şehirle birlikte oda yok oluyordu sanki. O an bir çocuk büyümüştü hem de bir saniyede. Yaşadıkları omuzlarına artık çok ağır gelse de bu yükü taşımak zorundaydı. Bir ses geldi uzaktan. Belki bir bomba belki yıkılan bir bina ya da bir annenin çığlığı olabilirdi bu. Mustafa'nın kulakları uğulduyordu o seslerin içinden bir ses daha yankılandı sanki. Zihninde annesinin sesi; "Mustafa yemeğini yemeden çıkma bak yine hasta olacaksın." Rabia Keskin Rabia Keskin

Yeni kitabımın bir kısmını sizinle paylaşmak istiyorum. Savaşın ortasında bir başına kalan bir çocuğun hayat mücadelesini konu aldığım bir kitap. Ne yazık ki günümüzdeki Gazze de bu şekilde hayat mücadelesi vermeye çalışan bir çok çocuk bulunuyor. Keşke elimizden birşey gelse de çekip kurtabilsek oradaki bütün masum çocukları... GÜNEŞİN UNUTTUĞU ÇOCUK O Sabah güneş hiç doğmamış gibiydi. Belki korktu, belki unuttu, belki de Mustafa'yı unuttu. Gök yüzü griydi ama Mustafa'nın içindeki gökyüzü çoktan kararmış, umutları neredeyse tükenmişti. Toz, duman, uzaktan gelen çığlık ve bomba sesleri arasında çaresiz ve savunmasız kalan 9 yaşındaki bir çocuktu Mustafa. Yıkılan şehrin ortasında öylece duruyordu. Gözleri annesi ve kız kardeşi Meryem'i ararken bomba sesleri ile sağa sola koşturan kalabalıkta oda korku ile sağa sola savruluyordu. Ayakkabısının biri yoktu fakat Mustafa bunu fark edemeyecek kadar kötü bir durumdaydı. Patlamaların ardından gelen sessizlikte kalbinin hızla artışı dışında birşey duymuyordu. her düşen bomba da kardeşini ya da annesini kaybetme korkusunu yaşıyordu. Mustafa başını gökyüzüne doğru kaldırıp derin derin bakmıştı. Güneş sanki yok gibiydi. Griye boyanmış şehirle birlikte oda yok oluyordu sanki. O an bir çocuk büyümüştü hem de bir saniyede. Yaşadıkları omuzlarına artık çok ağır gelse de bu yükü taşımak zorundaydı. Bir ses geldi uzaktan. Belki bir bomba belki yıkılan bir bina ya da bir annenin çığlığı olabilirdi bu. Mustafa'nın kulakları uğulduyordu o seslerin içinden bir ses daha yankılandı sanki. Zihninde annesinin sesi; "Mustafa yemeğini yemeden çıkma bak yine hasta olacaksın."

Rabia Keskin

Roman

206 Gösterim

2 Yorum

Esra Yılmaz

Keşke ah Gazze içimizi yakıyor. Önceki kitabınızdan çok çok farklı çok daha özel ve güzel bir kitap olacak gibi tebrik ederim.👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻

Kalemi kırık

Yürek parçalayacak bir kitap geliyor gibi çok güzel bir giriş olmuş devamını çok merak ediyorum.

Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.

Gönderi

Papatya